Thursday, September 21, 2017

70. சூதாட்டம் ஆடும் காலம்




இலக்கியங்கள் மக்கள் வாழ்க்கையைப் பிரதிபலிப்பவையாக இருக்கும் போது இலக்கியங்கள் உயிர் பெறுகின்றன. அவை கற்பனையாக மட்டுமே இருக்கும் போது அவை பொறுளற்றதாகின்றன. மலேசிய சூழலில் மக்கள் வாழ்க்கையின் கூறுகளைத்   புதினங்களின் வழியாகவும் நாவல்களின் வழியாகவும் பதிவு செய்ய மேற்கொள்ளப்படும் முயற்சிகள் தொடர்ந்து நடைபெற்று வருகின்றன. தரமான எழுத்துப் படைப்புக்களை வழங்கக்கூடிய தமிழ் எழுத்தாளர்கள் மலேசிய மண்ணில் வரலாறு பதித்திருக்கின்றனர். அவர்களில் குறிப்பிடத்தக்க ஒரு ஆளுமையாக நம் முன்னே வாழ்ந்து மறைந்தவர் பேராசிரியர் ரெ.கார்த்திகேசு அவர்கள்.

அவரது சூதாட்டம் ஆடும் காலம் என்ற நாவல் பற்றியதுதான் இந்தப் பதிவு.

2007ம் ஆண்டு. அப்போது தமிழ் மரபு அறக்கட்டளையின் மலேசியத் தொடர்பாளராகப் பேராசிரியர் இணைந்திருந்த காலகட்டம் அது. ஒருமுறை தொலைப்பேசியில் உரையாடிக் கொண்டிருக்கும் போது இந்த நூல் வெளிவந்திருப்பது பற்றிய தகவலை என்னிடம் பகிர்ந்து கொண்டார். நூலைப் பற்றி நான் கேட்டதுமே சிரமம் பாராது எனது இல்ல முகவரிக்கு இந்த நூலையும் மேலும் இரு  மலேசிய  வெளியீடுகளையும் அனுப்பி வைத்தார்.

சில நாவல்களின் முதல் ஒரு சில பக்கங்களைப் புரட்டியதுமே, நாளைப் படிக்கலாமே என்று தோன்றும். இந்த நாவல் அப்படியல்ல. படிக்க ஆரம்பிக்கும் போதே முழுவதையும் படித்து முடித்து விட வேண்டும் என்ற ஆவல் ஆரம்பத்திலேயே தோன்றச் செய்யும் வகை எழுத்து. ஒரு எதிர்பார்ப்பை முதலிலேயே கொடுத்து வாசகர்களை நாவலோடு சேர்த்துக் கொண்டு அழைத்துச் செல்கின்றார். இந்தப் பாணியை அவரது முந்தைய நாவல்களிலும் கண்டிருக்கின்றேன். இதுவே இவரது நாவல்களின் வெற்றிக்கு அடிப்படையாக அமைந்திருக்கின்றது என்றும் நான் நினைப்பதுண்டு.

இந்நூலின் முன்னுரையில்(முன்னீடு) எஸ்.பொ அவர்கள் அழகாக ஒரு கருத்தை முன்வைக்கின்றார். "மலேசியத் தமிழ் சூழல் இந்நாவலிலேயே கமழ்வதனால் தமிழ் இலக்கியத்தின் கதை நிகழ் களம் விசாலம் அடைகின்றது" என்கிறார் எஸ்.பொ. உலகம் முழுவதும் தமிழர்கள் பல்வேறு காரணங்களுக்காகப் புலம் பெயர்ந்து பல்வேறு நாடுகளில் வேரூன்றி நிற்கின்ற காலகட்டத்தில் நாம் இருக்கின்றோம். தமிழ் மக்களின் வாழ்க்கை என்பது தமிழகமோ, அல்லது இலங்கைக்கோ மட்டும் உரிய ஒன்றாக இருந்த நிலை மாறி, உலகின் பல் வேறு நாடுகளில் தமிழ் மக்களின் வாழ்க்கை பயணித்துக் கொண்டிருக்கின்றது. தமிழர்கள் தங்களது தாயகத்திலிருந்து மற்ற பல நாடுகளுக்குச் சென்று வாழும் போது அந்நாட்டுக் கலாச்சாரம், மொழி, பண்பாடு ஆகியவற்றோடு கலந்துவிட்ட ஒரு கலவையாகவே புலம் பெயர்ந்த தமிழர்களின் மொழியும் பண்பாடும் வெளிப்படுகின்றது. ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தமிழகத்திலிருந்து (இலங்கையிலிருந்தும் கூட) புலம் பெயர்ந்து மலேசியா சிங்கப்பூரில் வாழும் தமிழ் மக்கள் இதற்கு ஒரு நல்ல சான்று.

மலேசிய பேச்சுத் தமிழ் வித்தியாசமானது. பல மலாய் சொற்கள் அன்றாட பேச்சுத் தமிழில் பிரித்தெடுக்க முடியாத வகையில் கலந்து விட்டிருக்கின்றன; மலேசிய சூழலில் இந்துக் கோயில்களில் வழிபாட்டிற்கு வருகின்ற சீன மக்களையும் பார்க்க முடியும்; இங்குத் தைப்பூசம் தேசிய விடுமுறையாக எல்லா இன மக்களும் கொண்டாடும் திருவிழாவாக விளங்குகின்றது; இப்படிப் பல கலாச்சாரக் கலவைகள் மலேசியத் தமிழர்களின் கலாச்சாரத்தூடே பின்னிப் பிணைந்துவிட்ட ஒரு நிலை இங்கு உண்டு.

இதை நோக்கும் போது, இந்தக் கலவையான மலேசியத் தமிழை, மக்களின் சிந்தனையை, இந்தத் தனித்துவம் வாய்ந்த வாழ்க்கை முறையைப் பதிவுசெய்வது மிக முக்கியமான ஒன்றாக எடுத்துக் கொள்ளப்பட வேண்டும் என்பது சந்தேகமற்ற ஒரு விஷயம்.

ரெ.கா மலேசிய தமிழ் சிறுகதை எழுத்தாளர்கள் பட்டியலில் நிதர்சனத்தை வெளிக்காட்டும் வகையில் கதை புனையும் ஒரு சில எழுத்தாளர்களில் சேர்க்கப் பட வேண்டியவர். மலேசிய தமிழ் சிறுகதைகளில், நெடுங்கதைகளில், நாவல்களில் பல ஆண்டுகள் அறிமுகம் உள்ள எனக்கு இது அனுபவித்துத் தெரிந்த ஒன்று. மலேசிய தமிழ் சிறுகதை எழுத்தாளர்களில் பலர் அதீத கற்பனையில், கனவுலக வாழ்க்கையை மனதில் கொண்டு, புனிதத்துவத்தை தங்கள் கதைகளின் வழி எடுத்துக் காட்ட முயல்பவர்கள் என்பது எனது தனிப்பட்ட கருத்து. பல சிறுகதை எழுத்தாளர்கள், நடைமுறையில் உள்ள ஒரு கருத்தை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு அவற்றை அதீத கற்பனையோடு சேர்த்துப் படைத்து வாசகர்களுக்குக் கொடுத்து விடுவதன் வழி நிம்மதி அடைந்து விடுகின்றனர். பலரது எழுத்துக்களில் தனிமனித ஒழுக்கம் பண்பாடு போன்றவற்றிற்கு அதீத முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டு கதை என்பது மாறி நன்னெறி பாட போதனை போன்ற வகையில் எழுதி வாசகர்களுக்குச் சலிப்பை ஏற்படுத்திவிடும் நிலையையும் அமைந்திருப்பதை மறுக்க முடியாது. சில வேளைகளில் கதையின் கருவும், கதை செல்லும் நடையும் மனதைத் தொட்டாலும் மொழி வளம் குறைந்து சுவை குன்றி அமைந்திருக்கும். இந்த நிலையிலிருந்து மாறுபட்டு நடைமுறையில் உள்ள ஒரு விஷயத்தைத் தெளிவாகப் பார்த்து அதனை நல்ல கோர்வையாக மலேசியத்தமிழில் தருவதில் வெற்றி கண்டவர் ரெ.கா. அந்த வகையில் இந்த நாவலையும் சேர்த்துக் கொள்ளலாம்.

இலக்கியம் என்பது ஒரு வகையில் நடப்பைக் காட்டுகின்ற கண்ணாடி. பல நாவல்களும் சிறுகதைகளும் ஒரு கால கட்டத்தின் சரித்திர நிகழ்வுகளைக் கோடி காட்டுகின்ற முக்கிய ஆவணங்களாகக் கூட அமைந்துவிட்டிருக்கின்றன. என்னைப் பொறுத்தவரையில் சில விஷயங்களை அளவான கற்பனையோடு கலந்து கொடுப்பதில் தவறில்லை. ஆனால் எழுத்தாளர்கள் கற்பனையை மட்டுமே மையமாக வைத்து எழுதும் போது கதையின் ஊடாகச் சொல்ல நினைக்கும் செய்தி முழுமையாக, படிக்கின்ற வாசகர்களை வந்தடையாமல் போய்விடுகின்றது என்பதே வருத்தத்தைத் தரும் உண்மை.

சரி. நாவலுக்கு வருவோம். இந்த நாவலின் பெரும்பகுதி பினாங்கு மாநிலத்தையும் மலேசிய அறிவியல் பல்கலைக் கழகத்தையும் சுற்றி வருகின்றது. பல்கலைக்கழகத்தையும் அதன் சூழலையும் இந்த நாவலின் வழி நம் கண்முன்னே கொண்டு வந்து நிறுத்தியிருக்கின்றார் நூலாசிரியர். பல்கலைக்கழகத்தின் அங்கமான அருங்காட்சியகம், தொல்பொருள் ஆராய்ச்சித்துறை அலுவலகம், விருந்தினர் விடுதி, பதிவாளர் அலுவலகம், எனப் பல கட்டிடங்களை எந்த மாற்றமும் இன்றி இந்த நாவலில் உலவ விட்டிருக்கின்றார். சில உண்மையான நபர்களின் பெயர்களும் எந்த மாற்றமுமின்றி நாவலில் சேர்க்கப்பட்டிருக்கின்றன. அறிவியல் பல்கலைக்கழகத்தின் முன்னாள் உதவிப் பதிவாளர் அருணாச்சலம் இந்த நாவலில் உலவுவது இதற்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டு. இப்படி பற்பல நிகழ்கால உண்மைகள் இந்த நாவலில் சேர்க்கப்பட்டிருக்கின்றன.

நாவலின் முழுமையும் ஒரு வகையில் மனித உணர்வின் போராட்டத்தை மையமாக வைத்தே பின்னப்பட்டிருப்பது படிக்கின்ற வாசகர்களுக்கு ஆர்வத்தை ஏற்படுவதாக அமைந்துவிடுகின்றது. இது ஒரு வகையில் இந்த நாவலின் சிறப்பு என்றும் சொல்லலாம்.

மலேசிய உணவு வகைகள் சுவையில் சிறந்தவை என்பது மலேசிய உணவைச் சுவைத்தவர்களுக்கு நிச்சயமாகத் தெரியும் . வெளி நாடுகளில் இதே உணவு வகைகள் சில பிரத்தியேக உணவகங்களில் கிடைக்கின்ற போதிலும் உள்ளூரில் கிடைக்கும் உணவின் சுவையை கொண்டிருப்பதில்லை. இதனைக் கதையின் நாயகன் கதிரேசன் நாசி லெமாக் - சுவைத்து உன்னுவதாகக் காட்டும் போது ரசித்து உணர முடிகின்றது. அதே வேலைத் தூரத்தில் ஜெர்மனியில் இருப்பதால் இந்த உணவை மலேசியாவில் இருந்து சுவைக்க முடியவில்லையே என்ற ஏக்கமும் ஏற்படாமல் இல்லை. கதாப்பாத்திரங்கள் உடுத்துகின்ற உடைகளின் தன்மையையும் விட்டு விடவில்லை கதாசிரியர். மலேசியத் தமிழ் மாதர்கள் பெரும்பாலும் வீட்டில் இருக்கும் போது கைலி சட்டை அணிந்திருப்பது வழக்கம். சாவித்திரி கதாப்பாத்திரத்தின் வழி இந்த விஷயம் காட்டப்படுகின்றது.

கதையின் மையக்கரு தாய்-மகன் என்ற பாசத்தை பற்றியதாக இருந்தாலும் கதையின் வழியாக மலேசிய நாட்டின் பத்திரிக்கை சுதந்திரத்தின் அளவுகோல் எந்த வரையறைக்கு உட்பட்டு வைக்கப்படிக்கிருக்கின்றது என்று கூறியிருப்பது பாராட்டப்பட வேண்டிய விஷயம். ஒரு வகையில், மலேசியாவில் ஜனநாயகம் குன்றி பத்திரிக்கை சுதந்திரம் கட்டுப்படுத்தப்பட்டுள்ள நிலை அமைந்திருப்பதை, பன்னாட்டு கருத்தரங்கம் ஒன்றில் நிகழும் கேள்வி பதில் அங்கத்தின் வழி வெளிக்காட்டுகின்றார். மலேசிய பல்கலைக் கழக விரிவுரையாளர்கள் மற்றும் பேராசிரியர்கள் மத்தியில் உலவும் உட்பூசல், கருத்து விவாதங்கள், சுயநலமிக்க போக்கு, பிறரது உழைப்பில் பெயர்வாங்கும் தன்மை போன்ற உள்ளூர் மக்கள் அறிந்த பல உண்மை விஷயங்களும் பரவலாக கதையினூடே வந்து போகின்றன. தயக்கமின்றி இந்த உண்மை விஷயங்களை நாவலினூடே பதிவுசெய்திருப்பதற்காகவே நாவலாசிரியரை நிச்சயமாகப் பாராட்டலாம்.

கதையின் நாயகன் கதிரேசனின் சிந்தனையை, மனப் போராட்டத்தை அங்கங்கே அழகான தமிழில் படிக்கும் போது அந்தச் சொற்களில் உள்ள உண்மை மனதைத் தொடுகின்றது. இதற்கு உதாரணமாகப் பல வாக்கியங்களைக் சொல்லலாம். உதாரணமாக ஒரு பகுதி..

" ஒரு தெளிவு ஏற்படுவது போல தெரிகையில் தெரிந்த விஷயங்களின் விளிம்புகளில் இருந்து பார்க்கும் போதுதெரியாத விஷயங்களின் உலகம் இன்னும் பெரிதாக விரிந்து கொண்டே போவதைப் பார்த்து அவன் வியந்து சோர்ந்ததுண்டு. இந்த ஆரவாரமிக்க அறிவின் போதையில் தன்னைச் சுற்றியிருந்த மனிதர்களும் குடும்பமும் சுருங்கிப் போயிருப்பது உண்மை தான். தன் வாழ்வும் தன் விருப்பங்களுமே முக்கியம் என்ற நிலை தணிந்து சமுதாயம், உலகு என் அவன் சிந்திக்க ஆரம்பித்திருந்தான்.."

பல விஷயங்களைக் கற்றுத் தெரிந்து அறிவில் விசாலம் அடையும் போது ஒரு மனிதன் தனது உலகத்தைப் பார்க்கும் பார்வையிலும் விசாலத்தை அடைவது உண்மை. தான் தனது குடும்பம் தனது நேசத்திற்கு உரியவர்கள் என்ற குறுகிய வட்டம் மறந்து பொது நலச் சிந்தனை ஆட்கொண்டு விடுவது அறிவு விரிவடையும் போது ஏற்படும் விளைவு.

மேலை நாடுகளில் பெற்றோர் குழந்தைகளை அடிப்பது, உடல் அங்கங்களில் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் வகையில் தண்டனை கொடுப்பது போன்றவை சட்டத்தால் தண்டிக்கப்படக்கூடிய தவறுகளாகப் பார்க்கப்படுகின்றன. நம் மலேசிய சூழலில் இவ்வகைக் குற்றங்கள் சட்டத்தினால் தண்டிக்கப்படக்கூடியவையாக இருப்பினும் பலர் இதனை ஒரு பொருட்டாக எடுத்துக் கொள்வதில்லை. தங்கள் பிள்ளைகளை அடிப்பதற்கும் தண்டனை தருவதற்கும் பெற்றோர்களுக்கு இல்லாத உரிமையா என்று கேள்வி எழுப்பும் பெற்றோர்கள் பலர் இன்னமும் உண்டு. ஆகப் பல இடங்களில் பெற்றோர் குழந்தைகளை அடிப்பது இன்னமும் நடைமுறையில் உள்ள ஒரு விஷயம். இந்த விஷயம் இந்த நாவலில் முக்கிய அங்கமாக அமைந்திருப்பதும் அதனால் ஏற்படுகின்ற மன உளைச்சலும் மிக மிகச் சிறப்பாக விவரிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. கதிரேசன் சிறு வயதில் அனுபவிக்கும் கொடுமைகள் பின்னாளில் மனதை விட்டு அகலாமல் பூதாகரமாக விரிந்து வியாபித்துப் பய உணர்வை அவனுள்ளே ஏற்படுத்துவதும். பிறரை அண்டி வாழ வேண்டிய நிலை தனக்கு ஏற்பட்டு விட்டதே என்று வருந்துவதும் மனதைத் தொடுகின்றன.

இந்த நாவலின் கதை முடிவு நன்று. இருப்பினும் கொஞ்சம் தமிழ் திரைப்பட சாயல் இதில் தென்படுகின்றது. தனது சவலைத் தம்பியை அனாதை இல்லத்திலேயே விட்டு வருவது நிதர்சனத்தைக் காட்டுகின்றது. கதிரேசன் பாரதியோடு வாழ்க்கையில் கைகோர்த்து செல்வது மலேசிய தமிழ் கதை உலகத்திற்குக் கொஞ்சம் வித்தியாசமான விருந்து.

சுவாரசியமான கதை களம்; பல உண்மைப் பதிவுகள், சிந்திக்க வைக்கும் கதாப்பாத்திரங்கள்; படிக்கின்ற வாசகர்களை சிந்திக்கத் தூண்டும் சொல் பிரயோகங்கள் - இப்படிப் பல நல்ல அம்சங்களோடு மலேசியத்தமிழில் கலந்து விட்ட மலாய் சொற்களின் சேர்க்கையோடு இனிய தமிழில் ' சூதாட்டம் ஆடும் காலம்' என்ற தலைப்பிலான இந்த நாவலை வழங்கியிருக்கும் ரெ.கா அவர்கள் மலேசியத் தமிழ் மக்களின் வாழ்க்கையை நமக்காக வழங்கிச் சென்றிருக்கின்றார். மலேசியத் தமிழ் இலக்கிய வளர்ச்சிக்கு வளம் சேர்க்கும் அவரது இலக்கியப் படைப்புக்கள் உலகத் தமிழர்களைச் சென்றடைய வேண்டும்.





Thursday, September 7, 2017

69. திருமலை புராதனச் சின்னங்கள்



2012ம் ஆண்டு. அந்த ஆண்டில் 2 வாரங்கள் எனது தமிழகப் பயணத்தில் பல இடங்களுக்குத் தமிழ் மரபு அறக்கட்டளை நிகழ்வுகளுக்காகவும் களப்பணிகளுக்காகவும் சென்றிருந்தேன். அப்பயணத்தின் போது காரைக்குடியில் உள்ள அழகப்பா பல்கலைக்கழகத்தில் தமிழ் மரபு அறக்கட்டளையின் ஒரு நாள் கருத்தரங்க நிகழ்வு ஏற்பாடாகியிருந்தது. அதனால் அந்த நிகழ்வில் கலந்து கொள்வதோடு காரைக்குடிக்கு அருகாமையில் உள்ள வரலாற்றுச் சான்றுகளைப் பதிந்து வைக்கவும் திட்டமிட்டிருந்தேன். காரைக்குடியிலிருந்து புறப்பட்டு நேராகத் திருமலை செல்வது. பின்னர் அதனை முடித்து விட்டு நேரம் இருந்தால் அதன் படி வேறு சில இடங்களுக்குச் செல்வோம் என முடிவானது.

நாங்கள் தங்கியிருந்த விருந்தினர் மாளிகையிலிருந்து  எங்களை அழைத்துச் செல்ல தனது வாகனமோட்டியுடனும் வாகனத்துடனும் வந்து சேர்ந்தார் டாக்டர். வள்ளி.
திருமலைக்குச் செல்வதற்கு சற்று அதிக நேரம் எடுத்தது என்றே சொல்வேன். ஆனால் வழி நெடுக வரலாற்றுச் செய்திகளைப் பேசிக் கொண்டே நாங்கள் பயணித்ததால் நேரம் போனதே தெரியவில்லை.

பார்க்கும் இடமெல்லாம் பச்சை பசேலன நெற்பயிர்கள்... தாமரை மலர்கள் நிறைந்த குளம். அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக தாமரை மலர்கள். வயலில் உழைத்து விட்டு நடந்து செல்லும் மூதாட்டி. துள்ளித் திரிந்து விளையாடும் சிறுவர்கள். அழகான பாறைகள் நிறைந்த குன்றுகள். அங்கே ஒரு ஆலயம். இப்படி இயற்கை சூழல் மனதைக் கொள்ளைக் கொள்ளும் ஒரு ஊர் தான் திருமலை.

தமிழகத்திலேயே இருக்கின்ற பலர் கூட இன்னமும் இந்தப் பகுதிக்குச் சென்றிருக்க மாட்டார்கள் என்பதை நான் பயணம் முடிந்து சென்னைக்கு வந்து நண்பர்களோடு பேசிக் கொண்டிருந்த போது அறிந்து கொண்டேன். தமிழகத்திலே தான் வரலாற்றினை சொல்லும்  எத்தனை எத்தனை இடங்கள் உள்ளன.. பார்த்து ரசித்து இப்படி படம் பிடித்துப் போட்டு கதை சொல்ல..!

திருமலைப் பகுதியில் முதலில் பாறை ஓவியங்களைப் பார்க்கப் போகின்றோம் என்பதாகத்தான் என் மனதில் பதிவாகியிருந்தது. ஆனால் அங்கு சென்று வந்த பின்னர், பாண்டியர் காலத்து மலைக்கொழுந்தீஸ்வரர் ஆலயம், ஆலயத்தின் குடைவரைக் கோயில், குகைகளிலும் பாறைச் சுவர்களிலும் உள்ள தமிழ் கல்வெட்டுக்கள், முன் பகுதி கோயிலைக் கட்டிய கருவபாண்டியனின் சிலை, கோயிலுக்கு மேலே குன்றில் உள்ள பாறைகளில் இருக்கும் பாறை ஓவியங்கள், பாறைகளுக்குக் கீழே குகைகளுக்குள்ளே சமணப் படுகைகள், அங்கு சுற்றுப்புறத்தில் வாழும் யாதவர் குல மக்கள், அந்த யாதவர் குல மக்களின் கருப்பண்ண சாமி குல தெய்வம்,  என,  அந்த ஊருக்கே சிறப்பினைச் சேர்க்கும்  பல விஷயங்கள் இருப்பதை  அங்கிருந்த சில மணி நேரங்களில்  தெரிந்து கொண்டோம்.

முதலில் குன்றின் மேல் ஏறி அங்கிருக்கும் பாறை ஓவியங்களை ஆரய்வது என்பது எங்கள் முக்கிய நோக்கமாக இருந்தது. எங்களின் இந்த களப்பணி குன்றின் அடிவாரத்தில் தொடங்கியது. படிகளில் ஏறிச் செல்லும் போதே கீழே மூலையில் இருக்கும் இரண்டு சிதைந்த சிலைகளைப் பார்த்துக் கொண்டே சென்றோம். கோயிலின் வாசலில் ஒரு ஆத்தி மரம் இருக்கின்றது. இந்த ஆத்தி மரம் நூறு வருஷங்களுக்கும் மேல் வயதுடையதாக இருக்க வேண்டும் என்பதையும் தெரிந்து கொண்டோம்.

கோயிலில் இறை தரிசனத்தை விரைவாக முடித்து விட்டு வாசலுக்கு வந்து சேர்ந்தோம்.  கோயிலுக்கு இடது புறமாக உள்ள பாறைகளில் தான் முன்னர் இந்தப் பாறை ஓவியங்களைத் தாம் பார்த்ததாக டாக்டர் வள்ளி குறிப்பிடவே அங்கே நடக்கலானோம்.
பாறைகளில் ஏறிய பின்னர் சுற்றுச் சூழலைப் பார்க்க மனதிற்கு மிக ரம்மியமாக இருந்தது. குன்றில் ஏறுவது சுலபமான காரியமாக இருந்தாலும் மேலே செல்லச் செல்ல உடைந்த கற்களைக் கடந்து மிகச் சிறிதான பாறைகளில் பயணித்து பின்னர் மண்டிக் கிடக்கும் செடிகளைத் தாண்டி செல்வது என்பதாக பயணம் இருந்தது. அதிக நடைப்பயிற்சியும் உடற்பயிற்சியும் அடிக்கடி மேற்கொள்வதால் எனக்கு இவ்வகை பயணங்களில் சிரமம் பொதுவாகவே இருப்பதில்லை. ஆனாலும் மண்டிக்கிடக்கும் புதர்களைச் தாண்டிச் செல்லும் போதும் பாறைகளில் கைகளில் சில கீறல்கள் படுவதை தவிர்க்க இயலவில்லை.

முதலில் ஒரு பாறையைக் கண்டோம்.   வித்தியாசமான வடிவில் முழு மனித உருவத்தின்  ஓவியங்களாக அவை கீறப்பட்டுள்ளன.  தலைப்பகுதியில் மிருகங்களின் தலையை வைத்துக் கொண்டு இருப்பதைப் போன்ற  மனித  வடிவம்.   இவை பண்டைய  எகிப்தில் வழிபடு கடவுளர்களாக உள்ள தெய்வ வடிவங்களை ஒத்த வகையில் உள்ளன. எகிப்திய பண்டைய தெய்வங்களின் உடல் கூறு என எடுத்துக் கொண்டால் அவை மெல்லிய உடலும் நீண்ட கை கால்களும், தலையில் ஏதாகினும் ஒரு மிருகத்தின் தலையும், உதாரணமாக கழுகு, எருது, முதலை என அமைந்திருக்கும். அதே வகையில்  இந்தத் திருமலை பாறை ஓவியங்களும் உள்ளன என்பது தான் சிறப்பு..

ஆச்சரியப்படுத்தும் ஒற்றுமை இது, அல்லவா? தொடர் ஆராய்ச்சிக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டிய ஒரு வரலாற்றுப் புராதணச் சின்னம். ஆனால் இந்த சித்திரங்களின் தற்போதைய நிலையோ மனதை உலுக்கும் வகையில் தான் இருக்கின்றது. ஏனென்றால் அந்தச் சித்திரங்களின் மேற்பகுதியில்  அங்கு வந்து போவோர் பெயர்களையும் எண்களையும் கிறுக்கி அவற்றை சிதைத்து வைத்துள்ளனர்.   இவ்வாறு சிதைக்கும் போது இவ்வகை சித்திரங்களின் வரைகோடுகளைத் துல்லியமாக அறிவதற்கு மிகுந்த சிரமம் ஏற்படுகின்றது.  தாங்கள் பெயர்களைக் கிறுக்கி வைப்பதால் தங்களது பண்டைய வரலாற்றைத் தான் சிதைக்கின்றோம் என்ற அடிப்படை சிந்தனை இல்லாத காரணத்தால் தான் இது நிகழ்கின்றது. மக்கள் மனதில் இவற்றை ஒவ்வொருவரும் பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற அக்கறை எழ வேண்டும்!

அந்தக் குறிப்பிட்ட பாறையில்  அச்சித்திரங்களைப் பார்த்து மேலும் அவ்வகைக் குறியீடுகள் வேறு எங்குள்ளன என தேடிக் கொண்டு நடந்தோம். இடது பக்கம் முழுதும் பார்த்து விட்டு வலது பக்கம் வந்தோம். அங்கே பாறைகளில்  கூட இத்தனை  அழகான வடிவங்களில் பாறைகளா,  என வியக்க வைத்த பிரமாண்டமான வடிவத்தில்  அமைந்த பாறைகள் உள்ளன. அதன் அடியிலே சமணப் படுகைகள் இருப்பதைக் கண்டோம்.மழை நீர் வடியாமல் இருக்க அமைக்கப்பட்ட காடி, பாறைக்குள்ளேயே நீர் வடிய செய்யப்பட்டிருக்கும் சிறு வாய்க்கால், வரிசை வரிசையாக அமைக்கபப்ட்டிருந்த கற்படுக்கைகள் என அனைத்தையும் அங்கே கான முடிந்தது. இவற்றை முழுமையாக வீடியோவில் பதிவாக்கினேன். அது தமிழ் மரபு அரக்கட்டளை வலைப்பக்கத்தில் ஒரு பதிவாக வெளியிடப்பட்டுள்ளது.

சமணப் படுக்கைகள் என்பன பண்டைய காலத்தில் சமண முனிவர்களுக்கு அவர்கள் தங்குவதற்காகவும் படுத்து உரங்குவதற்காகவும் குன்றுகளில் உள்ள பாறைகளில்  சிறு பள்ளம் போல அமைத்துப் செதுக்கி உருவாக்கும் படுக்கையாகும்.

இங்கே அந்தத் தரைப்பகுதியையும் மக்கள் விட்டு வைக்கவில்லை.  அவற்றையும் கிறுக்கி சிதைத்து   சேதப்படுத்தி வைத்திருக்கின்றனர். பாறை ஓவியங்கள் இருந்த பாறைகளின் மேல் பலர் தங்கள் பெயர்களை எழுதிக் கீறி வர்ணம் அடித்து வைத்திருக்கின்றனர். மனம் பதைத்து விட்டது எங்களுக்கு. இது என்ன கொடுமை? நம் மரபுச் செல்வங்களை முன்னரெல்லாம் வேற்று நாட்டினரும் வேற்று மதத்தினரும் வந்து அழித்தனர் என்று புலம்பி அழுகின்றோம். ஆனால்  இன்றோ, நம்   கண்முன்னே,   நம் மக்களே நம் மரபுச் செல்வங்களை அழிக்கும் ஒரு நிலையை எப்படிப் பார்த்து அதை அனுமதித்துக் கொண்டிருக்கின்றோம்? வருந்தத்தக்க ஒன்றல்லவா ?

பாறைக்கு மேலே பதிவுகளை முடித்துக் கொண்டு கீழே உள்ள மலைக்கொழுந்தீஸ்வரர் கோயிலுக்கு வந்தோம். கோயிலில் அவ்வூர் மக்கள் சிலர் அதற்குள் வந்து கூடிவிட்டனர்.   நாங்கள் அங்கு வந்ததற்கான காரணத்தையும் எதனால் இவற்றை நாம் பாதுகாக்க வேண்டும் என்றும் விளக்கினோம். எங்களின் விளக்கம் கேட்டு அவர்களின் முகத்தில் மலர்ச்சி. அது  எங்கள் குழுவினருக்கும் மகிழ்ச்சியளித்தது.

பேசிக்கொண்டே எல்லோரும் கோவிலுக்குள் நுழைந்தோம். கோயிலில் முதலில் வருவோரை எதிர்கொள்வது மாவீரர் கருவபாண்டியன்   சிலைதான். இந்தக் கோயில் பாண்டியர் காலத்தது என்றாலும் ஏறக்குறைய 200 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் இந்தக் கோயிலின் முன்பகுதியைக் கட்டி அதனைச் சீரமைத்தவர் தான் கோயிலின் முன் சிற்பவடிவில் காட்சியளிக்கும் இந்த மாவீரர் கருவபாண்டியன். அவர் பயன்படுத்திய  ஏறக்குறைய 200 வருடம் பழமை கொண்ட ஒரு வாளை சிலையோடு இணைத்தே வைத்திருக்கின்றனர். அந்த வாளை என் கையில் கொடுத்து அதனைத் தூக்கிப் பார்க்கச் சொல்லி மகிழ்ந்தார் ஒரு முதியவர். அவர் இந்த மாவீரர் கருவபாண்டியன்  பரம்பரையைச் சேர்ந்தவர் என்றும் சொல்லிக் கொண்டார். முதியவர். வயது 80க்கும் மேல். ஆனால் சுறுசுறுப்பான நடை. வேகமான பேச்சு, தெளிவான குரல். வயதை மறைத்து நின்றது அவரது சுறுசுறுப்பு.

மாவீரர் கருவபாண்டியன்  சிலையைத் தாண்டி மேலே இடது புறமாக நடந்தால் குடைவரைக் கோயில் பகுதிக்குச் செல்லலாம். உள்ளே பிள்ளையார், முருகன், மீனாட்சி சுந்தரேஸ்வரர் என வெவ்வேறு புடைப்புச் சிற்பங்கள் உள்ளன. அச்சிலைகளின் சிறப்புக்களையும் தன்மைகளையும் டாக்டர் வள்ளி அவர்கள் விளக்குவதை விழியப் பதிவாக தமிழ் மரபு அறக்கட்டளையின்   வெளியீடாக வெளியிட்டிருந்தேன்.  அந்த விழியப்பதிவுகளைப் பற்றிய செய்திகளை  இங்கே காணலாம்.  http://tamilheritagefoundation.blogspot.de/2013/01/2013.html.  குறிப்பாக இந்தக் குடைவரை கோயில் பற்றிய விழியப் பதிவினை http://video-thf.blogspot.co.at/2012/12/blog-post_30.html என்ற வலைப்பூவில் காணலாம்.

அற்புதமான குடைவரைக் கோயில். வெளியேயிருந்து பார்க்கும் போது இப்படி ஒரு சிற்பக் களஞ்சியம் உள்ளே இருப்பதைப் பற்றி யாரும் அறிந்திருக்க முடியாது. எத்தனை வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க இத்தகைய அற்புதப் படைப்புக்கள் நாம் அறியாமல் இருந்திருக்கின்றோம் என்று வியக்க வைக்கும் கலைப்படைப்புக்கள் இவை. சிற்பங்களின் விளக்கங்களைக் கேட்டுக் கொண்டே குடைவரைக் கோயிலின்  குகைப்பகுதியிலிருந்து வெளிவந்தோம். இரண்டு பக்க சுவர் பகுதி முழுவதும் கல்வெட்டுக்கள். இவ்வளவு நீளமாக சிறப்பாக நேர்த்தியாக பாறை சுவற்றில் செதுக்கிய இந்த எழுத்துக்கள் தமிழில் உள்ளன. இக்கல்வெட்டுகள் அனைத்தும் தமிழக தொல்லியல் துறையினரால் படியெடுக்கப்பட்டு பதிப்பிக்கப்பட்டுள்ளன. இக்கோயில் கி.பி.9ம் நூற்றாண்டு வாக்கில், பாண்டியர் காலத்தில் கட்டப்பட்ட கோயில் இந்தச் சுவர் முழுவதும் உள்ள எழுத்துக்கள் தமிழ் வட்டெழுத்துக்களால் ஆனவை. கல்லெழுத்துக்கலை என்பதே ஒரு அற்புதக்கலை என்பதை எழுத்துக்கள்  பொறித்த இச்சுவற்றை பார்த்தபோது ஆழமாக உணரலாம்.

அடுத்து கோயிலில் அமர்ந்து பூக்கட்டுவதற்காகப் பயன்படுத்தப்பட்ட ஒரு கல்லைப் பார்வையிட்டோம். இந்தப் பாறையானது அமர்ந்து பூத்தொடுப்பதற்காக  என்ற நோக்கத்திற்காகவே அமைக்கப்பட்டுள்ளது.   இன்று மரப்பலகையில் அமர நாற்காலி செய்கின்றோம். அன்றோ அமர்ந்து வேலை செய்ய கல்லிலேயே செதுக்கியிருக்கின்றார்கள்.

எங்களுடன் பேசிக் கொண்டிருந்ததில் அந்த யாதவர் குல மக்களுக்கும் எங்கள் நடவடிக்கைகளில் ஆர்வம் வந்திருக்கும் போல.  சற்று இளைப்பாறி விட்டு நாங்கள் புறப்பட நினைக்கையில் பக்கத்திலேயே மேலும் ஒரு பாறை இருப்பதாகவும் அங்கேயும் பாறை சித்திரங்கள் இருக்கின்றன என்றும் கூறி நாங்கள் பார்க்க வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டனர். அவர்களைப் பின் தொடர்ந்து சென்று அந்தப் பாறையில் இருந்த சித்திரங்களைப் பார்த்து புகைப்படமாகவும் விழியப் பதிவாகவும் பதிவு செய்து கொண்டோம். இப்பதிவைhttp://video-thf.blogspot.co.at/2012/12/blog-post_29.html   காணலாம். வரலாற்றுப் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடும் போது நம் செயல்பாடுகளைப் பார்க்கும் ஏனையோருக்கும் நமது ஆர்வம் தொற்றிக் கொள்ளும் என்பதை அனுபவப் பூர்வமாக என்னால் அன்று உணர முடிந்தது.

திருமலைக்கு வந்து விட்டு அவர்கள் குலசாமிக் கோயிலைப் பார்க்காமல் செல்வது எப்படி என்று ஒரு பெரியவர் கேட்க அங்கே அருகாமையில் இருந்த அவர்களின் குலதெய்வமான மடையக் கருப்பு சாமி கோயிலுக்கும் வாகனத்திலேயே புறப்பட்டோம். கோயிலின் முன் பக்கமே மிக வித்தியாசமாக அமைந்திருந்தது. வேலி போட்டது போல பெரிய அரசமரம் ஒன்றினைச் சுற்றி அருவாள்கள் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்தன. நூற்றுக்கணக்கான அருவாள்கள். பக்கத்தில் ஒரு சிறிய கோயில். கோவிலின் உள்ளேயும் அருவாள்கள்.இங்கு வருபவர்கள் தங்கள் நேர்த்திக்கடனைத் தீர்க்க கோயிலில் அருவாள் அல்லது மணி வாங்கி இப்படி வைப்பது வழக்கம் என்று தெரிந்து கொண்டேன். கோயில் சிறப்புக்களை விளக்கும் மண்ணின் குரல் வெளியீட்டில் விரிவாக இக்கோயிலைப் பற்றிய செய்திகளை அறிந்து கொள்ளலாம். (மண்ணின் குரல் - ஜனவரி 2013 : திருமலை மடையக்கருப்பு சாமி)

நாங்கள் பதிவு செய்து கொண்டிருக்கும் போதே எங்களோடு வந்து இணைந்து கொண்டவர்கள் எங்களுக்காக இளநீர் வாங்கி வந்து கொடுத்து அருந்த வைத்தனர். இதுதானே தமிழரின் விருந்துபசரிப்பு. திருமலையில் நாங்கள் பார்த்த ரசித்து பதிந்த காட்சிகள் மனதை நிறைந்தது. இளநீர் வயிற்றுப் பசியை நிறைத்தது.  அவர்களுடன் மேலும் சிறிது நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்து விட்டு சற்று நேரத்தில்  விடைபெற்றுக் கொண்டு புறப்பட்டோம்.

இப்படி எத்தனை எத்தனை கிராமங்கள் நம் பாரம்பரிய புராதனச் சின்னங்களை நமக்காக வைத்துக் கொண்டு காத்திருக்கின்றன. அவற்றை அறிவது முக்கியம். அவற்றை பாதுகாப்பது நம் கடமை. தமிழ் மரபு அறக்கட்டளையின் மரபுச் சின்னங்கள் பாதுகாப்புப் பணிகள் என்றும் தொடரும்!

Thursday, August 24, 2017

68. பெர்லிஸ் மாநிலக் கோயில்கள்


கோயில் இல்லாத ஊரில் குடியிருக்க வேண்டாம் என்று எண்ணம் கொண்டு செல்லும் இடங்களிலெல்லாம் கோயில்களை அமைத்து கலாச்சார வளம் சேர்ப்பவர்கள் தாம் நம் தமிழ்மக்கள். மலேசியாவை எடுத்துக் கொண்டால் தமிழர்கள் அதிகம் வசிக்கின்ற கிள்ளான், கோலாலம்பூர், பினாங்கு, பேராக் மாநிலம், ஜொகூர், கெடா ஆகிய மாநிலங்களில் ஏராளமான இந்து சமயக் கோயில்கள் இருக்கின்றன என்பது பலருக்கும் தெரியும். ஆனால் மலேசியாவிலேயே மிகக் குறைவாக தமிழர்கள் வாழும் சிறிய மாநிலமான பெர்லிஸிலும் ஆலயங்கள் உள்ளன என்பதைத் தெரிந்து கொள்ளும் போது மனம் பரவசமடைகின்றது இல்லையா?

பெர்லிஸ் மாநிலத்தில் 4 கோயில்கள் இருக்கின்றன. அவை,
- கங்கார் நகரிலுள்ள ஆறுமுகசாமி ஆலயம்
- கங்காரிலேயே உள்ள ஸ்ரீ வீர மகா காளியம்மன் ஆலயம்
- ஆராவ் நகரிலுள்ள ஸ்ரீ மகா மாரியம்மன் ஆலயம்
- பாடாங் பெஸார் நகரிலுள்ள ஸ்ரீ மீனாட்சி அம்மன் ஆலயம்
ஆகிய நான்குமாகும்.

ஆராவ் பெர்லிஸ் மாநிலத்தின் அரச நகரம். இங்கு தான் பெர்லிஸ் சுல்தானின் அரண்மனையும் ஏனைய அரசாங்க அலுவலகங்களும் உள்ளன. இங்குச் ஏறக்குறைய பத்து ஆண்டுகளுக்குள் தான் புதிதாக ஸ்ரீ மகா மாரியம்மன் ஆலயம் கட்டப்பட்டுள்ளது.


பாடாங் பெஸார் நகர் தாய்லாந்தின் எல்லையில் அமைந்த நகரம் . இங்கு மீனாட்சியம்மன் கோயில் ஒன்று அமைந்துள்ளது. இக்கோயிலை நேரில் பார்க்கும் வாய்ப்பு எனக்கு அமையவில்லை என்பதனால் விரிவாக இப்பதிவில் குறிப்பிட இயலவில்லை.

அடுத்ததாக, கங்கார் நகரிலுள்ள ஆறுமுகசாமி ஆலயத்தைச் சொல்லலாம் . இந்த ஆலயத்தின் பக்கத்திலேயே தான் ஸ்ரீ வீர மகா காளியம்மன் ஆலயமும் அமைந்துள்ளது. ஆக இரண்டையுமே பக்கத்திலேயே பார்க்கலாம்.


கங்கார் ஒருமுக்கிய நகரம் என்ற போதிலும் பசுமை எழில் கொஞ்சமும் குறையாத ஒரு நகரம் என்பதை இங்கு சென்றிருக்கும் அனைவரும் அறிந்திருப்போம். இந்த ஆறுமுக சாமி கோயில் பசுமையான சிறு குன்று போன்ற ஒரு பகுதியில் தான் அமைந்துள்ளது. கங்கார் நகரின் முக்கிய சாலையைக் கடந்து உள்ளே சென்றால் சுலபமாக இக்கோயிலை நாம் கண்டுபிடித்து விடலாம்.


கங்காருக்கு நான் சென்ற போது மதியமாகியிருந்தது. ஆக ஆலயம் பூட்டப்பட்டிருக்குமோ என்ற சந்தேகம் எனக்கு இருந்தது. ஆனாலும் ஆலயத்தின் வாசல் திறந்திருந்தது. அத்துடன் வாசலில் வந்து நின்ற என்னைப் பார்த்த ஆலய பொறுப்பாளர் ஒருவர் ஆலயத்தின் அலுவலகத்துக்கும் அழைத்துச் சென்று தேநீர் பானமும் பழங்களும் வழங்கி அன்புடன் உபசரித்தார். இதுதானே மலேசியர்களுக்கே உள்ள தனித்துவமான விருந்துபசாரப் பண்பு!

அவருடன் மேலும் சிலரும் என்னுடன் சில நிமிடங்கள் பேசிக் கொண்டிருந்ததோடு மட்டுமல்லாமல் கோயில் பற்றிய தகவல் அடங்கிய சிறு கையேடு, மாசி மகம் திருவிழா அழைப்பிதழ் ஆகியவற்றோடு ஒரு தேவார பாடல்கள் அடங்கிய நூல் ஒன்றையும் எனக்கு வழங்கினர்.

பெர்லிஸ் நகரில் அமைந்திருக்கும் ஒரே முருகன் கோயில் இது தான். ஆறு முகங்களுடன் கூடிய ஆறுமுகசாமியாக இங்கே இறைவன் கருவறையில் வள்ளி தேவயானையுடன் அமைந்திருக்கின்றார். மூலமூர்த்தியின் சிலை கருங்கல்லால் அமைக்கப்பட்ட சிலையாகும்.

பெர்லிஸ் மாநிலத்தில் இக்கோயில் அமைக்கும் எண்ணம் முதலில் 1965ம் ஆண்டு வாக்கில் தான் எழுந்துள்ளது. இப்பணியில் முழுமையாகத் தங்களை ஈடுபடுத்திக் கொண்டவர்களில், மறைந்த திரு.எம்.கே.கோவிந்தசாமி அவர்கள், மறைந்த திரு.எஸ்.சதாசிவம் அவர்கள், மறைந்த திரு.வி.கோவிந்த சாமி நாயுடு அவர்கள், மறைந்த திரு.கே.ஜி.ராவ் அவர்கள் மற்றும் மறைந்த திரு. அழகுமலை ஆகியோர் மிக முக்கியமானவர்கள். இக்கோயில் அமைப்பதற்கான முதல் சந்திப்பினை இவர்கள் ஆராவ் நகரிலிருக்கும் மறைந்த திரு. எஸ் சதாசிவம் அவர்கள் இல்லத்தில் 3.6.1965 அன்று நடத்தினர். கங்கார் நகரில் ஒரு இந்து ஆலயம் அமைக்கப்பட வேண்டும் என்ற எண்ணம் இச்சந்திப்பின் வழி முதன் முதலாக அக்கலந்துரையாடலின் போது உருவாக்கம் கண்டது.


இதனை அடுத்து 2.7.1965 அன்று பெர்லிஸ் மாநிலத்திலுள்ள இந்துக்கள் பெர்லிஸ் இந்தியர் சங்கத்தில் ஒன்று கூடி இந்தக் கருத்து பற்றி விரிவாக கலந்தாலோசித்தனர். இக்கூட்டத்தினை மறைந்த டாக்டர்.சிவசம்பந்தன் அவர்கள் தலைமையேற்று நடத்தி வைத்திருக்கின்றார். இதற்கு அடுத்த சில நாட்களிலேயே டாக்டர்.சிவசம்பந்தன் அவர்கள் பினாங்கு மாநிலத்திற்குத் தொழில் நிமித்தம் மாற்றலாகிச் சென்றதால் மறைந்த திரு.வி.கே.கோவிந்தசாமி நாயுடு அவர்கள் கோயில் கட்டுமான குழுவின் தலைவராக நியமனம் செய்யப்பட்டு கோயில் கட்டும் இப்பணியை ஆரம்பித்திருக்கின்றனர். ஸ்ரீ சுப்ரமணிய சுவாமி தேவஸ்தானம் என பதிவு செய்யப்பட்டு கோயில் கட்டும் பணிகள் தொடங்கப்பட்டன.

இந்தக் கோயில் எப்படி படிப்படியாக மாநில அரசின் உதவியுடனும் பொது மக்களின் பெரும் உழைப்பினாலும் வளர்ந்து இன்று பெர்லிஸ் மாநிலத்தில் மிக முக்கிய இந்து ஆலயமாகத் திகழ்கின்றது என்பது போன்ற தகவல்களை கோயில் கையேட்டு நூலிலிருந்து அறிந்து கொண்டேன்.

ஸ்ரீ சுப்ரமணிய சுவாமி தேவஸ்தானம் எனப் பதிவு செய்யப்பட்டு பணிகள் தொடங்கப்பட்ட போது கோயிலை அமைப்பதற்காகத் திரு.எஸ்.பி.எல்.பி.பழனியப்பா செட்டியார் அவர்கள் தனது நிலம் ஒன்றினை அன்பளிப்பாக வழங்க முன்வந்தார்கள். அந்த இடம் கோயில் அமைப்பதற்கு ஆகம முறைப்படி சரியான இடமாக அமையாமல் போனதால் வேறு வகையில் உதவும் பொருட்டு இந்த ஆலயத்தில் எழுந்தருளியுள்ள மூலமூர்த்தி ஸ்ரீ ஆறுமுக சுவாமி, வள்ளி, தேவயானை, மயில் வாகனம், பலி பீடம் ஆகியவற்றை இந்தியாவிலிருந்து கொண்டு வருவதற்கான அனைத்துச் செலவுகளையும் தனது பொறுப்பில் ஏற்றுக் கொண்டார். அத்துடன் தனது மூதாதையர் பர்மாவில் வழிபாட்டுக்கு வைத்திருந்த தேக்கு மரத்தில் சட்டமிடப்பட்ட தண்டாயுதபாணி படம் ஒன்றினையும் இவ்வாலயத்தில் வைப்பதற்கு அன்பளிப்பாக வழங்கினார்.

தற்போது ஆலயம் எழுப்பப்பட்டுள்ள இடம் பெர்லிஸ் மாநில அரசுக்குச் சொந்தமான இடத்தில் அமைந்திருந்ததால் இந்த இடத்தை பெறுவதற்காக மாநிலத்தின் முதலமைச்சரை இந்த ஆலயப் பணிக் குழுவினர் அணுகினர். மத்திய அரசிடமிருந்து $25,000.00 (மலேசிய வெள்ளி) நன்கொடையும் இக்கோயிலை அமைப்பதற்காகக் கிடைத்தது. இதற்கு மாநில முதலமைச்சர் டத்தோ ஷேக் அஹமத் மிகவும் உறுதுணையாக இருந்திருக்கின்றார். இடம் கிடைத்ததும் சேற்றுப் பகுதியாக இருந்த அவ்விடத்தை மணலால் கொட்டி நிரப்பி அதனைச் சரியான நிலைக்கு மாற்றினர் கங்காரிலும் ஆராவ் பகுதியிலும் வாழ்ந்த இந்து மக்கள்.

இக்கோயிலின் அடிக்கல் நாட்டு விழா 11.7.1968ம் ஆண்டு துன் வீ.தீ.சம்பந்தன் அவர்களால் நிகழ்த்தப்பட்டது. இக்கோயில் கட்டுமாணப்பணிகள் தொடங்கப்பட்டதும் பொருளாதாரப் பிரச்சனைகள் எழுந்த போது மாநில முதலமைச்சர் அவர்கள் மேலும் $15,000 (மலேசிய வெள்ளி) மாநில பொறுப்பிலிருந்து ஏற்பாடு செய்து உதவியிருக்கின்றார். அத்துடன் நாடு முழுவதுமிருந்து திரட்டப்பட்ட நன்கொடைகளிலிருந்து மேலும் கிட்டிய தொகையில் கோயிலின் முழு கட்டுமானப்பணியும் நிறைவு பெற்றிருக்கின்றது.

கட்டுமாணப்பணிகள் முடிவுற்று 14.6.1970 ஞாயிற்றுக்கிழமை ஸ்ரீ ஆறுமுகசாமி ஆலயத்தின் முதல் கும்பாபிஷேகம் சிறப்புற நடைபெற்றது. இவ்வாலயத்தை அதிகாரப்பூர்வமாக பெர்லிஸ் மாநில முதலமைச்சர் டத்தோ ஷேக் அகமது அவர்கள் காலை மணி 11.15க்கு திறந்து வைத்துச் சிறப்பு செய்திருக்கின்றார்.

28.1.1972 அன்று இவ்வாலயத்தின் முதல் பொதுக் கூட்டம் நடைபெற்று அதில் மறைந்த திரு.வீ.கோவிந்தசாமி நாயுடு அவர்கள் முதல் ஆலயத்தலைவராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கின்றார். இவர் தலைமையிலான குழு முக்கியப் பணியாக ஆலயத்தைச் சுற்றிலும் சுவர் எழுப்பும் திட்டத்தை திறம்பட செய்து முடித்துள்ளனர். அத்துடன் ஆலயத்தின் வைகாசி விசாகத் தேர் திருவிழாவிற்காக ஸ்ரீ ஆறுமுகசாமியின் பஞ்சலோக சிலை ஒன்றினை வாங்க முடிவு செய்து அதனை இந்தியாவிலிருந்து தருவித்தனர். அதனைத் தொடர்ந்து ஆலயத்தில் நவக்கிரக சன்னிதியும் அமைக்கப்பட்டது.

இக்கோயிலுக்குத் தவத்திரு கிருபானந்த வாரியார் சுவாமிகளும் வந்து சிறப்பித்திருக்கின்றார் என்பதுவும் ஒரு பெருமை தரும் செய்தி. 15.12.1981 அன்று முதன் முதலில் தவத்திரு கிருபானந்த வாரியார் சுவாமிகளின் சொற்பொழிவு இவ்வாலயத்தில் நிகழ்ந்துள்ளது. 1983ம் ஆண்டு திரு.வி. கோவிந்த சாமியின் மறைவுக்குப் பின்னர் மறைந்த திரு.அழகுமலை அவர்கள் ஆலய தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்றுக் கொண்டார். அதற்குப் பின்னர் 1987ம் ஆண்டு நடைபெற்ற ஆலயப் பொதுக்கூட்டத்தில் திரு.ராமையா நரசிம்மலு நாயுடு அவர்கள் தலைவராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்கள்.

இவ்வாலயத்திற்கு மீண்டும் கிருபானந்த வாரியார் சுவாமிகள் 1982ம் ஆண்டு வருகை புரிந்து ஆன்மீகச் சொற்பொழிவாற்றியிருக்கின்றார்.

2002ம் ஆண்டு இக்கோயிலின் பெயர் ஸ்ரீ ஆறுமுகசாமி தேவஸ்தானம் எனப் பெயர் மாற்றம் கண்டது. அதே ஆண்டு இக்கோயில் முழுதும் சீரமைக்கப்பட்டு 11.9.2002ம் அன்று மூன்றாவது கும்பாபிஷேகம் நிகழ்த்தப்பட்டது. இக்கோயில் சீரமைப்பு மற்றும் கும்பாபிஷேகத்துக்கு தேவைப்பட்ட $200,000.00 (மலேசிய வெள்ளி) பொது மக்கள் வழங்கிய நன்கொடையின் வழி சேகரிக்கப்பட்டது.

இக்கோயிலின் தேர் இலங்கையிலிருந்து (கொழும்பு) ஆகம முறைப்படி தயாரிக்கப்பட்டு இங்கு கொண்டு வரப்பட்டது. தேக்கு, மஹொகானி, சந்தன மரத்தினால் உருவாக்கப்பட்ட தேர் இது. இலங்கையிலிருந்து தயாரித்து கொண்டுவரப்பட்ட தேரின் தனித்தனி பாகங்களைத் திரு.ஜெயகாந்தன் என்பவர் ஆலயத்திலேயே இருந்து அவற்றை பொறுத்தி முழுமைப்படுத்தி முடித்திருக்கின்றார். 31.5.2004 அன்று ஆலயத்தில் ஒரு பொன்னாலான வேல் மட்டும் வைத்து இத்தேரினை ஆலயத்தைச் சுற்றி வலம் வரச் செய்திருக்கின்றனர். இதனைத் தொடர்ந்து 2.6.2004 அன்று ஆலயத்தில் மிகச் சிறப்பான முறையில் ஷண்முக அர்ச்சனை நிகழ்த்தப்பட்டுள்ளது.

அத்துடன் திருமதி.சுசீலா ராமையா என்பவர் இவ்வாலயத்தில் தற்போதுள்ள 250 கிலோ எடையுள்ள பஞ்சலோக ஸ்ரீ ஆறுமுகசாமி, வள்ளி தெய்வானை சிலைகளை நன்கொடையாக வழங்கியிருக்கின்றார். இச்சிலைகள் இலங்கையில் தயாரிக்கப்பட்டவை. இந்தச் சிலைகளே தற்சமயம் வைகாசி விசாகத் தேர் திருவிழாவில் ஊர்வலத்தில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இந்த உற்சவ மூர்த்தி சிலைகளை வைத்து முதன் முதலாக 2.6.2004 அன்று முதல் முறையாக இத்தேர் கங்கார் நகரை வலம் வந்தது. பினாங்கு மாநிலத்திலிருந்து ஏற்பாடு செய்து கொண்டுவரப்பட்ட இரண்டு காளைகள் இந்தத் தேரினை இழுத்துச் சென்றன. இத்திருவிழாவும் ஆலய பூஜை வைபவங்களும் ஆலய ஆகம முறைப்படி செய்விக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

வைகாசி விசாக விழாவோடு, கந்தர் சஷ்டி, திருக்கார்த்திகை ஆகிய விழாக்களும் இவ்வாலயத்தில் சிறப்பாக ஒவ்வொரு ஆண்டும் கொண்டாடப்படுகின்றன.

மலேசியாவைப் பொறுத்தவரை பொதுவாகவே ஆலயத்திருப்பணிகளுக்கு ஆதரவு தர பொது மக்கள் என்றும் தயங்குவதில்லை என்பதை நாம் அறிவோம். ஆலயங்களில் நடைபெறும் பல திருவிழாக்கள், கலாச்சாரப் போட்டிகள் போன்றவை மக்கள் தரும் நன்கொடைகள் சமூக ஆர்வலர்களின் உழைப்பு ஆகியவற்றால் நிகழ்த்தப்படுபவை தான். பெரும்பாலான ஆலயங்களில் ஆலயப் பொதுக் குழு, இளைஞர் குழு, மகளிர் குழு என தனித்தனி பிரிவுகளை அருகாமையில் உள்ள மக்களாகவே சேர்ந்து உருவாக்கி பல்வேறு நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்வார்கள். அதில் குறிப்பாக ஆலயத் துப்புரவுப் பணி, திருவிழா ஏற்பாடுகள், கலாச்சார போட்டிகள், பொங்கல் திருவிழா ஏற்பாடுகள், ஆலய பஜனைக் குழுவினர் என அமைந்திருக்கும். பலர் தங்கள் வார இறுதி நாட்களையும் வெள்ளிக் கிழமையையும் இவ்வகை பணிகளுக்காக ஒதுக்குவதும் உண்டு. முன்னர் மலேசியாவில் இருந்த காலகட்டத்தில் எனது அனுபவத்திலேயே இவ்வாறு பல நடவடிக்கைகளில் நானும் ஈடுபட்டிருக்கின்றேன். அவை அனைத்தும் மனதை விட்டு அகலாத இனிய நிகழ்வுகளாக இருக்கின்றன.

பெர்லிஸ் மலாய்க்காரர்கள் வாழும் மாநிலமாயிற்றே என நினைக்கும் நம்மில் பலருக்கு இச்சிறிய மாநிலத்திலேயே இத்தகைய சிறப்பு மிக்க ஆலயங்களும் உள்ளன. அவற்றைப் பேணிக்காக்கும் தமிழர்கள் இங்கே வாழ்கின்றனர் என்ற செய்து மகிழ்ச்சி தரும் செய்தி அல்லவா?






Tuesday, August 22, 2017

67. மந்திரவாதிகளும் சாமியாடிகளும்



மந்திரவாதிகள், தந்திரவாதிகள், குறி சொல்வோர்கள், சாமியாடிகள் என்ற பெயர்களைக் கேட்ட மாத்திரத்தில் நம்மில் பெரும்பாலோருக்கு இவர்கள் அதீத சக்திகளோடு தொடர்புடையோர் என்ற சிந்தனை எழுவதுண்டு.மலேசிய தமிழ்  சமூகத்துச் சூழலில் இத்தகைய குறி சொல்வோரும் சாமியாடிகளும் மக்களின் வாழ்வில் ஏதாவது ஒரு வகையில் தொடர்புடையவர்களாக இருக்கின்றனர்.   குழந்தைகளுக்கு உடல் நலக் குறைவென்றால் கோயிலுக்கு எடுத்துச் சென்று அங்கே மந்திரித்துத் தரும் நீரை குழந்தைக்குத் தருவதும், ஏதாவது மனச் சங்கடங்களென்றால் மந்திரவாதியையோ சாமியாடியையோ சந்தித்து அருள் வாக்கு கேட்பதும் தமிழ்ச் சமூகத்துச் சூழலில் வழி வழியாக வருகின்ற வாழ்க்கை முறைகளில் கலந்து காணப்படுவது தான்.

என் இளமைக் காலத்து மலேசிய பின்னனியில், அங்கு பிறந்து வளர்ந்த காலங்களிலேயே தமிழ்ச் சமூகம் மட்டுமல்லாது, மலாய் சமூகமும் மந்திரம் தந்திரம் என்ற வகையில் ஆர்வம் காட்டும் நிலையை அனுபவத்தில் பார்த்ததுண்டு.  பயத்தின் அடிப்படையில் தமக்குத் தேவைப்படும் சில விஷயங்களை வேற்றுலக சக்திகளின் துணை கொண்டு அறிந்து கொள்ளவும் அச்சக்திகள் தமக்கு உதவும் என்ற எண்ணத்தின் அடிப்படையிலும் சில குறிப்பிட்ட தேவைகளை நிறைவு செய்து கொள்வதற்காகவும் மக்கள் இவ்வகை மந்திரவாதிகளை நோக்கிச் செல்வது வழக்கமாக உள்ளது.

இந்திய கிராமப்புரங்களில், கிராம தெய்வ வழிபாட்டில் குறி சொல்பவர் வருவது போல மலேசியாவின் பல மாகாணங்களில் அதிலும் தமிழர்கள் அதிகமாக குடியேறி வாழ்கின்ற பகுதிகளில் இவ்வகைச் சாமியார்கள் ஓரிருவர் இருப்பது வழக்கம். சாமியாடிகளை மாதத்திற்கு ஒரு முறை வெள்ளிக்கிழமை மாலையில் அல்லது நள்ளிரவில்  பார்க்கச் சென்று அவர்களுக்குக் கொடுக்க வேண்டிய கட்டணத்தையும் பரிசுப் பொருட்களையும் கொடுத்து வருபவர்கள் பலர் இன்னமும் இருக்கத்தான் செய்கின்றனர். இத்தகைய வழக்கங்கள் இன்றும் உயிர்ப்புடன் இருப்பதால் தான் இத்தகைய சாமியாடிகளும் குறி சொல்வோரும் இன்றைய காலகட்டத்திலும் மிக அதிகமாக மலேசியாவில் இருக்கின்றனர்.

சாமியாடிகள் என அழைக்கப்படும் இவ்வகைச் சாமியார்கள் பொதுவாக முனீஸ்வரன், காளியம்மன், வீரபத்திரன், பேச்சியம்மன் போன்ற கிராம தெய்வங்களின் கோயிலைக் கட்டி அக்கோயிலின்  அருகாமையிலேயே ஒரு சிறு அலுவலக அறை போல ஒன்றினை உருவாக்கி வைத்திருப்பார்கள். இந்த அலுவலக அறையில் வாரத்திற்கு ஒரு நாளோ இரண்டு நாட்களோ இவர்கள் பொது மக்களுக்குக் குறி சொல்லும் நாட்களாக அறிவித்திருப்பார்கள். குறிப்பாக செவ்வாய் வெள்ளிக் கிழமைகளாக இவை இருக்கும்.

குறி பார்த்து தனது தேவைகளை அறிந்து கொள்ளவோ செயல்படுத்திக் கொள்ளவோ விரும்புபவர்கள் முன் கூட்டியே தங்கள் வருகையைப் பற்றி இந்தச் சாமியாடி பூசாரிக்குத் தெரிவித்து விட வேண்டும். இது தற்காலம் நாம் உளவியல் மருத்துவரைச் சென்று பார்க்க அப்போய்ண்மெண்ட் ஏற்பாடு செய்து விட்டுச் செல்வது போல. சாமியாடியைப் பார்க்க வர விரும்புபவர்கள் என்னென்ன பொருட்களைக் கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்பது ஒரு சுவாரசியமான விஷயம். பட்டியல் அங்குள்ள கோயிலின் தெய்வ வடிவத்திற்கு ஏற்ற வகையில் மாறுபடும்.

உதாரணமாக முனியாண்டி சாமி கோயில் பூசாரி சாமியாடியாக இருப்பார் என்றால் அவருக்குக் காணிக்கையாகக் கொண்டு செல்ல வாழைப்பழங்கள், எலுமிச்சைப்பழங்கள், வேஷ்டித்துண்டு, கள், மதுபாணம்,சுருட்டு,  வெற்றிலை பாக்கு என ஒரு பட்டியல் இருக்கும். மாரியம்மன் அல்லது காளியம்மன் கோயிலாக இருந்தால் காணிக்கையாகப் பூ பழங்களுடன், சேலை, பூமாலை என  பெண் தெய்வத்திற்கு ஏற்ற பொருளும் சூடம், சாம்பிராணி, வெற்றிலை போன்ற பொருட்களையும் கொண்டு செல்ல வேண்டியிருக்கும்.  இதற்கு மேல் கட்டணமாக பணமும் வைக்க வேண்டும்.

பொதுவாகவே சாமியாடி எனப்படுபவர் குறி சொல்லவருவதற்கு முன்னரே ஒரு உதவியாளர் வழியாக வந்திருப்பவரின் நிலமையை நன்கு கேட்டறிந்து கொள்வார். சில வேளைகளில் நேரடியாகவே தன் பக்தர்களின் குறையைக் கேட்க ஆரம்பித்து விடுவார். பக்தர்களும் தங்கள் மனக்குறையைச் சொல்லி தங்களுக்குத் தீர்வு கிடைக்காதா என்ற ஏக்கத்துடன் இருப்பார்கள்.  சாமியாடிகளாக இருப்போருக்கு முதலில் தன்னிடம் அருள்வாக்கு பெற வந்திருப்பவர் எந்த வகை மனக்கஷ்டத்தைக் கொண்டிருக்கின்றார் என அறிய வேண்டியது மிக அவசியம். ஆரம்பத்தில் அவர் சேகரிக்கும் தகவல்களைக் கொண்டுதான் அவர் வந்திருப்பவருக்கு தனது தீர்வுகளைச் சொல்ல முடியும்.

சாமியாடி குறி சொல்ல தயாராகுமுன் அவர் அருள் நிலைக்குச் செல்ல உதவும் வகையில் இசைக் கருவிகள் இசைக்கப்பட வேண்டும். இந்த நிகழ்வில் தவறாமல் உடுக்கை ஒலி எழுப்புதல் இடம்பெறும். சாமியாடி அருள் நிலைக்குச் சென்று கொண்டிருப்பதை உணர்த்தும் வகையில் அவரது உடலின் அங்க அசைவுகள் இருக்கும். அருள் நிலைக்கு வந்த பின்னர் அருள் வாக்கு கேட்க வருபவரிடம் அவரது தேவையைக் கடவுளிடம் தாம் கூறுவதாக சாமியாடி பாவனை செய்வார். பின்னர் கடவுள் தம் உடலில் ஏறி விட்டது போன்று ஒரு பாவனையைச் செய்வார். உடலைச் சிலிர்த்துக் கொள்வார். பேச்சு மிக ஆக்ரோஷமாகவும் உரத்த ஒலியுடனும் இருக்கும்.  வந்திருப்பவருக்கு என்ன பதிலைச் சொன்னால் அவரிடம் தன் மேல் ந்மபிக்கையை மேலும் மேலும் உயர்த்தலாம் என்ற வித்தையை சாமியாடி மிக நன்றாகவே அறிந்து வைத்திருப்பார். அந்தத் திறமையினைக் கொண்டு, சொல்ல வேண்டிய செய்தியைச் சொல்லி, அதனை சாமியே நேராக தன் உடலில் வந்து அமர்ந்து கொண்டு கூறியதாகச் சொல்லிவிடுவார்.  அதோடு அந்தத் தீர்வுக்குப் பரிகாரமாக  அவர் செய்ய வேண்டிய பரிகாரங்களைப் பற்றிய விளக்கங்களையும் தந்து முடிப்பார். 


இந்த முழு நிகழ்வினையும் உற்று நோக்கினால் இது  ஒரு வகையில் தற்கால  சைக்கோ தெராபி போன்ற ஒரு விஷயம்தான் என்பது புலப்படும். மனிதர்கள் தம் மனதில் உள்ள வேதனையான, ரகசியமான சில செய்திகளைக் கூறி ஆறுதல் தேட நம்பிக்கையான நபர்களைத் தேடிக் கொண்டுதான் இருக்கின்றோம். ஆனால் பல நேரங்களில் நம் மனக்குறைகளைக் காது கொடுத்துக் கேட்டு ஆறுதல் சொல்ல தக்க உறவினர்களோ நண்பர்களோ நமக்குக் கிடைப்பதில்லை. அவ்வாறான சூழலில் பெரும்பாலான மக்கள் தேர்ந்தெடுக்கும் வழிதான் ஜோதிடம், குறி சொல்லுதல், சாமி பார்த்தல் என்பவை. 
தங்கள் மனக்குறைகளைக்  கடவுளிடம்  பறிமாறிக் கொள்ளும் வகையான  நம்பிக்கையில் சாமியாடியை இறைவனாகப் பாவித்து வணங்கி தங்கள் குறைகள் தீரும் என இத்தகையோர் நினைக்கின்றனர்.

இதே போல ஆனால் சற்று மாற்றங்களுடன் அமைந்ததுதான் மலாய் இன மக்களின் கலாச்சாரத்தில் பின்னிப் பிணைந்து காணப்படும் போமோ (Bomoh)  எனப்படும் மந்திரவாதிகள். இந்த போமோக்களை ஆங்கிலத்தில்  medicine man  எனக் கூருவது பொருந்தும்.


இந்த மலாய் போமோக்களில் வெவ்வேறு விதமான போமோக்கள் இருக்கின்றனர். சிலர் தங்கள் தொழிலை மிகக் கவனமாக கையாள்வதுடன் பொறுப்பு மிகுந்தவர்களாகவும் தம்மை நாடி வருபவர்களின் குறை தீர்க்கும் முயற்சிகளை மட்டுமே செய்பவர்களாகவும் இருப்பர். ஒரு சிலரோ மந்திர தந்திர சக்திகளை தீமைகளுக்குத் தயாரித்து உருவாக்கி பிறருக்கு  கெடுதல் ஏற்படுத்த இவர்களை  நாடி வருவோருக்கு உதவுபவர்களாக தீய சிந்தனைக் கொண்டவர்களாகவும் இருக்கின்றனர். மலேசிய நாடு முழுமைக்கும் இத்தகையோர் பலரை ஆங்காங்கே காணலாம். அதிலும் குறிப்பாக வளர்ச்சி குன்றிய மாநிலங்களான கிளந்தான் திரங்கானு, பஹாங் ஆகிய மாநிலங்களில் கிராமத்துக் கிராமம் போமோக்கள் இருக்கின்றனர். இன்றைய காலச் சூழலில் கூட பலர் போமோக்களுக்கு    முக்கியத்துவம் கொடுத்து மரியாதை செலுத்துவதையும் அவர்கள் மேல் அச்சத்துடன் இருப்பதையும் காணமுடிகிறது .  இத்தகையோர்  கிராமங்களில் சமூகத்தின் பார்வையில் முக்கிய அங்கத்தினர் என்ற கௌரவத்துடன் வலம் வருபவதையும் அறிய முடிகின்றது.


போமோக்களாகும் தகுதி அனைவருக்கும் கிடையாது எனவும் அத்தகைய சக்தி படைத்தோர் மட்டுமே போமோ தகுதி பெற முடியும் என்ற நம்பிக்கை மலாய் மக்களிடையே உண்டு. இது கற்று பயிற்சியின் மூலம் பெறப்படும் ஒரு சக்தி இல்லையென்றும் கடவுளே சிறப்பான ஒரு சக்தியை தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சிலருக்கு மட்டுமே அளித்திருக்கின்றார் என்றும் அவர்களே போமோக்களாக அமைய முடியும் என்பது இத்தகையோர் நம்பிக்கை. 


இந்த போமோக்களும் தமிழக பாரம்பரிய மந்திரவாதிகளைப் போல ஏதாவது ஒரு தாள இசைக்கருவியைப் பயன்படுத்தி ஒளி எழுப்பி ட்ரான்ஸ் எனப்படும் அருள் நிலைக்குச் செல்வதையே முதல் படியாக வைத்திருக்கின்றனர். சாம்பிராணிப் புகை,  வாசணைத்திரவியங்கள் என போமோக்கள் பொது மக்களுக்குக் காட்சியளிக்கும் அறை வித்தியாசமான, அதே வேளை அச்சமூட்டும் தன்மையுடன் அமைந்திருக்கும். இந்த வாசனைத்திரவியங்களின் சுகந்தமும் தாளக்கருவியின் இசையும் போமோவை ட்ரான்ஸ் நிலைக்கு இட்டுச் செல்லும். போமோக்களைப் பார்க்க வருபவர்கள் பெரும்பாலும் உடல் நலக்குறைவுக்குத் தீர்வு காணவும், போமோக்கள் தருகின்ற மருந்துகளை வாங்கி தங்கள் பிணிகளைத் தீர்த்துக் கொள்ளவும் வருவதே சகஜம். சில போமோக்கள் குறிப்பிட்ட சில உடல் உபாதைகளை மட்டுமே போக்கும் திறன் படைத்தவர்கள் எனப் புகழ் பெற்றிருப்பர். ஒரு சிலரோ பிணிகளைத் தீர்ப்பதோடு துயரத்திற்கு வடிகால் தேடும் முயற்சிகளுக்கு உதவுபவர்களாகவும் அமைந்திருக்கின்றனர். 


தற்கால விஞ்ஞான மருத்துவ முன்னேற்றத்தில் நோய்களுக்குப் பல தீர்வுகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டாலும் இவ்வகை சாமியாடிகளையும், போமோக்களையும் மட்டுமே நம்பியிருக்கும் மக்களும் இருக்கின்றனர் என்பது மறுக்கப்பட முடியாத உண்மையே. நம்பிக்கையே வாழ்க்கைக்கு அடிப்படை. இவ்வகை நிகழ்வுகளில் மக்கள் எதனை நம்புகின்றார்களோ அதிலேயே அவர்கள் தங்கள் பிரச்சனைகளுக்குத் தீர்வினைத் தேடி மன அமைதி அடைந்து விடுகின்றனர். 

 நேஷனல் ஜியோகிராபி இதழ் ஒன்றை வாசித்துக் கொண்டிருந்தேன். அதில் மங்கோலியாவில் இன்னமும் வழக்கத்தில் உள்ள ஷமான் வழக்கங்களைப் பற்றி மிக விரிவாக ஒரு கட்டுரை வந்திருந்தது. தமிழக, மலாய் இனத்து மக்களின் சமூகத்தில் கலந்து ஒன்றாகிவிட்ட சாமியாடிகள் போன்றோர் மங்கோலிய இன மக்களின் வாழ்க்கையிலும் இருக்கின்றனர்.  இங்கு மட்டுமல்ல. உலகின் பல கலாச்சாரங்களிலும் பண்பாட்டிலும் அதிலும் குறிப்பாக நம்பிக்கை சார்ந்த வழிபாட்டு அம்சங்களிலும் தென்படும் ஒரு கூறாக இது அமைகின்றது.  சாமியாடிகளும் மந்திரவாதிகளும் உலகின் அனைத்து இன சமூகத்திலும் அங்கம் வகிக்கும் ஒரு குழுவினர் என்பதை எனது அனுபவத்திலும் வாசிப்பிலும் அவ்வப்போது காண்கின்றேன். மனிதர்களும் அவர்களது தேவைகளும் உலகின் எந்த மூலையாகட்டும்.. ஆழ ஆழ தேடிச் சென்றால் அடிப்படையில் ஒன்று தான் என்பதை தான் இவை நமக்கு உணர்த்துகின்றன.

சாமியாடுபவர்களும் மந்திரவாதிகளும் சாதாரண மனிதர்கள் தான். இத்தகையோரில் பெரும்பாலோருக்கு இது தான் வருமானம் கொடுக்கின்ற தொழில். ஆக, ஒவ்வொரு முறையும் தன்னிடம் குறி கேட்க வரும் பக்தர்களின் வழி இச்சாமியாடிகள், பெரும்பாலான மனிதர்களைத் தாக்கும் பிரச்சனைகளைப் பற்றிய விரிவான தகவல்களைத் தங்கள் தினசரி அனுபவங்களினால் பெருகின்றனர். அந்த அனுபவங்களைக் கொண்டு தம்மிடம் நல்ல ”பலன்” கேட்க வருவோரிடம் அவர்களுக்குத் தேவையான பதிலை அளிக்கின்றனர். பதில் ஒரு சில  வேளைகளில் சாதகமாகவும் சில வேளைகளில் எதிர்மறையாகவும் அமைவதுண்டு. எதுவாகினும் பரிகாரம் செய்ய வேண்டும் எனச் சொல்லி  பணத்தை பறிப்பதே பெரும்பாலான சாமியாடிகளின் செயலாக அமைந்து விடுகின்றது. இதற்கு மேல் போ குழந்தை வருழ்ம் தருவதற்காக சிறப்பு பூசை செய்கின்றோம் எனச் சொல்லி இளம் பெண்களை பாலியல் ரீதியாக ஏமாற்றிச் செல்லும் சில சாமியாடிகளும் இருக்கத்தான் செய்கின்றனர் என்பதை அவ்வப்போது நமக்குக் கிட்டும் செய்திகள் வழியாகவும் அறிகின்றோம். பொதுமக்களாகிய நாம் தான் எது தமிழர் பாரம்பரிய, எது தமிழர் வழிபாடு, பண்பாடு என தீர சிந்தித்து இவ்வகையான ஏமாற்றிப் பணம் பறிக்கும் கூட்டத்தினரிடம் சிக்காமல் கவனமாக இருக்க வேண்டும். மனிதர்களாகிய நம்மில் பலருக்கு இருக்கின்ர பிரச்சனைகளை நாம் ஒருவருக்கொருவர் பேசி சுமுகமாகத் தீர்ந்துக் கொண்டாலே பல பிரச்சனைகளுக்குத் தீர்வு கிடைத்து விடும்.  ஏமாற்றுபவர்களை விட ஏமாறுபவர்களால் தான் பல பிரச்சனைகளே எழுகின்றன!!

Thursday, August 10, 2017

66. செக் நாட்டில் தமிழ்



ஐரோப்பிய ஆய்வாளர்களில் குறிப்பிடத்தக்க வகையிலான தமிழ்ப்பணிகளைச் செய்து கொண்டிருக்கும் தமிழறிஞர்கள் சிலர் இருக்கின்றனர். செக் நாட்டின் தலைநகரான அழகிய ப்ராக் நகரில்  அமைந்துள்ள சார்ல்ஸ் பல்கலைக்கழகத்தில் இயங்கும் தென்கிழக்காசிய, மத்திய கிழக்காசியத்துறையின் தலைவராகவும் அதே கல்லூரியில் பேராசிரியராகப் பணிபுரிந்தவரும் எனது இனிய நண்பருமான மறைந்த பேராசிரியர் வாச்சேக் அவர்களும் அந்த வரிசையில் ஒருவராக இடம்பெறுகின்றார்.

பேராசிரியர் முனைவர் வாச்சேக் அவர்கள் 1943ம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் 26ம் தேதி பிறந்தார். செக் நாட்டில் கல்வி கற்று பின்னர் தமிழகம் வந்து மதுரையில் தமிழ் கற்றார்.

அவருடைய பெயரை அவ்வப்போது நான் கேள்விப்பட்டிருப்பினும் முதன் முறையாக நான் அவரை நேரில் பார்த்து உரையாடும் சந்தர்ப்பம் எனக்கு 2015ம் ஆண்டு கிட்டியது. 2015ம் ஆண்டில்  பாரீசில் நடைபெற்ற ”ஐரோப்பாவில் தமிழ்” என்ற அனைத்துலக தமிழ் மாநாட்டில் கட்டுரை சமர்ப்பிக்க வந்திருந்த பேராளர்களில் அவரும் ஒருவர். 70 வயதைக் கடந்திருந்தாலும் கூட மிகுந்த ஆர்வத்துடன் எல்லா நிகழ்வுகளிலும் பங்கெடுத்துக் கொண்டும் கருத்துக்களைப் பகிர்ந்து கொண்டும் சுறுசுறுப்புடன் அந்தக் கருத்தரங்க நிகழ்வில் அவர் இயங்கிக் கொண்டிருந்தார். என்னை அவருக்கு ஏற்பாட்டாளர்களில் ஒருவர் அறிமுகம் செய்து வைத்தபோது, புன்னகை பூத்த முகத்துடன்  இனிய தமிழில் “வணக்கம், நலமாக இருக்கின்றீர்களா..?” என ஐரோப்பிய ஒலிகலந்த தமிழில் அவர் என்னை நோக்கிக் கேட்டது இன்றும் நினைவிலிருந்து அகலவில்லை.

ஒரு வகையில் இவரை பன்மொழி அறிஞர் என்றும் குறிப்பிடலாம். ஏனெனில், செக் மொழி, ஆங்கிலம், ஜெர்மானிய மொழி ஆகியவற்றோடு,  தமிழும், இந்தியும், சமஸ்கிருதமும் பேசக் கற்றவர் இவர். தமிழையும்  சமஸ்கிருத மொழியையும் பல்கலைக்கழகத்தில் மாணவர்களுக்குக்  கற்றுக் கொடுத்து  தமிழ் அறிந்த சில செக் மாணவர்களையும் இவர்  உருவாக்கியிருக்கின்றார். மாணவர்களின் கற்றல் உறுதியாக இருக்க வேண்டும் என்பதனை மனதில் கொண்டு அவர்கள் நேரடி களப்பணிகளில் ஈடுபடவேண்டும் என்று திட்டமிட்டு சில முறை மாணவர்களுடன் தமிழகத்திற்குக் களப்பணிகளுக்கும் வந்திருக்கின்றார்.  இடையே பல்கலைக்கழகம் ஏற்படுத்திய  பொருளாதார நிபந்தனைகளால்  பணி காரணமாக மங்கோலிய மொழியையும் கற்றுக்கொண்டு மாணவர்களுக்குத் தாம் அம்மொழியைப் போதிக்க வேண்டிய சூழ்நிலை இவருக்கு உருவானது.   ஆயினும், மங்கோலிய மொழியைக் கற்றுக் கொண்ட இவர், தனது தொடர்ச்சியான ஆராய்ச்சிக்களின் வெளிப்பாடாக, மங்கோலிய மொழிக்கும் தமிழ் மொழிக்கும் தொடர்பு இருக்கின்றது, என்று ஆர்வத்துடன் என்னுடன் பேசுகையில் குறிப்பிட்டதை நான் நினைவு கூறத் தான் வேண்டும்.

பாரீசில் நடைபெற்ற ”ஐரோப்பாவில் தமிழ்” என்ற மாநாட்டில், தமிழ் மக்கள் செய்ய வேண்டிய ஆய்வுகளில் மங்கோலிய மொழிக்கும் தமிழுக்கும் உள்ள தொடர்பு பற்றிய ஆய்வும் மிகத் தேவை என்ற கருத்தை தனது மாநாட்டு கட்டுரையில் முன் வைத்து அவர் பேசினார் என்பதுவும் குறிப்பிடத்தக்கது.

தமிழ் மொழிக்கும் கொரிய மொழிக்கும் உள்ள மொழிக்கூறு ஒற்றுமை பற்றி தமிழ் மரபு அறக்கட்டளை சில முயற்சிகளை முன்னெடுத்து செயல்படுத்தி வருகின்றோம். கொரிய மொழி போல, மங்கோலிய மொழிக்கும் தமிழ் மொழிக்கும் உள்ள  மொழிக்கூறு ஒற்றுமைகளை ஆராய வேண்டிய தேவை இருக்கின்றது என்பதை ஒதுக்கி விட முடியாது.

தமிழக பல்கலைக்கழகங்களில் இயங்கும் தமிழ்த்துறையும் தமிழ் நாட்டில் இயங்கும்  உலகத்தமிழாராய்ச்சி நிறுவனமும் இந்தக் கருத்தை சீரிய முறையில் நோக்க வேண்டும் என இந்தப் பதிவின் வழி தமிழ் மரபு அரக்கட்டளை முன்வைக்க விரும்புகின்றது. ஏனெனில், தமிழ் மொழியுடன் மங்கோலிய மொழிக்கு இருக்கக் கூடிய ஒற்றுமைகள் பற்றிய சாத்தியக்கூறுகளை ஆராய்வது, இரு பெறும் மொழிகளுக்கும் உள்ள தொடர்பினை அரிய வாய்ப்பளிக்கும். சமூக, பண்பாட்டு, வரலாற்றுப் பார்வையில் இந்த ஆய்வுகள் வடிவமைக்கப்பட்டு செய்லபடுத்தப்படவேண்டியது அவசியம்.

பேராசிரியர். வாச்சேக் அவர்கள்  இந்த மொழிக்கூறு ஒற்றுமை தொடர்பான அடிப்படை தரவுகளை தனது ஆய்வுகளின் வழி சேகரித்திருக்கின்றார். அந்த ஆய்வுகளைக் கண்டறிந்து, அவற்றை வாசித்து, ஆராய்ச்சி மாணவர்களை ஆய்வுப்பணிகளில் அமர்த்தி இவ்வகை ஆய்வுகளைத் துவக்க வேண்டியது மிக மிகத்தேவையான ஒன்று.  அதுவே பேராசிரியர். வாச்சேக் போன்ற ஆய்வாலர்கள் இதுகாறும் செய்து, நமக்காக விட்டுச் சென்றிருக்கும் ஆய்வுகளுக்குச் சீரிய முறையில் மதிப்பளிக்கும் ஒரு செயலாக இருக்கும் என்று கருதுகிறேன்.







னான் பேராசிரியர். வாச்சேக் அவர்களை முதன் முதலில் அந்தக் கருத்தரங்க நிகழ்வில் சந்தித்த போது, தமிழ் மரபு அறக்கட்டளையின் நோக்கம், அதனை எப்போது ஆரம்பித்தோம், எவ்வகையான செயல்பாடுகள் நிகழ்த்தப்படுகின்றன என பல்வேறு தகவல்களை நான் அவருடன் பகிர்ந்து கொண்டேன். மிகுந்த ஆர்வத்துடன் எல்லா தகவல்களையும் உள்வாங்கிக் கொண்டார் பேரா.வாச்சேக். ”நாம் நிச்சமாக சார்ல்ஸ் பல்கலைக்கழக மத்தியகிழக்காசிய துறையில் பயில்கின்ற மாணவர்கள் பயன்பெறும் வகையில் சில நடவடிக்கைகளைத் திட்டமிடவேண்டும் என்று இருவரும் பேசிக் கொண்டோம். அதே கருத்தரங்க நிகழ்வில் பேரா.வாச்சேக் அவர்களை ஒரு விழியப் பதிவு பேட்டியும் செய்திருந்தேன். முழுதும் தமிழிலேயே அமைந்த சிறிய 15 நிமிட  பேட்டி அது.  அப்பேட்டியில் தனக்த் தமிழ் மொழி எவ்வகையில் அறிமுகமானது என விளக்கி தனக்குத் தமிழ் கற்றுக் கொடுத்த ஆசிரியரைப் பற்றிய தகவல்களை வழங்கியதோடு தனது ஆய்வுகளைப் பற்றிய சுவாரசியமான தகவல்களையும் பகிர்ந்து கொண்டார். தமிழ் மரபு அறக்கட்டளையின் வலைப்பக்கத்தில் http://video-thf.blogspot.com/2015/10/tamil.html என்ற தொடுப்பின் வழி இந்த விழியப் பதிவு பேட்டியை அனைவரும் கேட்கலாம்.


பேராசிரியர் வாச்சேக் போன்ற ஐரோப்பிய தமிழறிஞர் சிலரது முயற்சிகள் தொடர்வதால் தான் தமிழ் மொழி ஐரோப்பாவின் வெவ்வேறு நாடுகளில் ஒலிக்கின்றது என்பதை நாம் மறந்துவிடலாகாது. இன்றைய காலகட்டத்தில் மொழி ஆய்வு என வரும்போது ஆசிய நாடுகளின் மொழிகளில் தமிழ் மொழியும் சில பல்கலைக்கழகங்களில் பயிற்றுவிக்கப்படும் பாடமாக இருந்தது, இருக்கின்றது என்றால் அதற்கு இத்தகைய சான்றோர் சிலரது உழைப்பு காரணமாகவும் இருப்பதை நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டியது அவசியம்.

17 வயதில் இந்தியாவைப் பற்றி தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தின் பேரில் சமஸ்கிருதம், இந்தி எனப் படித்தவர் டாக்டர். கமில் சுவாலெபல் அவர்களின் தூண்டுதலினால் தமிழ் கற்றதாகச் சொல்கின்றார். பின்னர் மதுரையிலிருந்து செக் நாட்டிற்கு கலாச்சார பிரதிநிதியாக வந்திருந்த திருமதி.தியாகராஜன் என்பவரின் அறிமுகம் இவருக்கு ஏற்பட்டது.  அவர் வழியாக சங்கத்தமிழ் பற்றி அறிந்து கொண்டார். அவருடன் இணைந்து சங்கத்தமிழ் கற்றதைத் தன்னால் மறக்க முடியாத அனுபவமாக நினைவில் கொண்டிருந்தார் பேராசிரியர்.வாசேக். ஆனால் துரதிஷ்டவசமாக  தமிழகத்தில் நடந்த ஒரு  வாகன விபத்தில் பலியானார் திருமதி.தியாகராஜன். அது தனக்கு ஒரு மிகப் பெரிய இழப்பாக அமைந்தது என்பதை எமது பேட்டியின் போதும் பேராசிரியர் வாசேக் நினைவு கூறியபோது மனம் கனத்தது.

திருக்குறளை விரும்பாதார் யார். அதிலும் தமிழகத்து வந்து சென்ற ஐரோப்பியர்கள், அதிலும் குறிப்பாகத் தமிழ் கற்ற ஐரோப்பியர்கள் எல்லோருக்குமே பிடித்த  தமிழ் நூல் பட்டியலைத்தரச் சொன்னால்  அதில் சந்தேகத்துக்கு இடமின்றி முதலில் இருப்பது திருக்குறள் தான். அதனால் தான் கடந்த சில நூற்றாண்டுகளாக  தமிழகம்  வந்து தமிழ் கற்ற ஐரோப்பிய அறிஞர்கள் திருக்குறளை லத்தின், ஜெர்மன், பிரஞ்சு, ஆங்கிலம் எனத் தங்கள் மொழிகளில் ஆர்வத்துடன் மொழிபெயர்த்தனர். இவர்களைப் போலவே பேராசிரியர் வாச்சேக் அவர்களுக்கும் பிடித்த ஒரு தமிழ் எனும் போது திருக்குறளை உடனே அவர் நினைவு கூர்ந்தார். அப்பேட்டியின் போது, திருக்குறளில் உங்கள் மனம் கவர்ந்த ஒரு குறள் யாது என நான் கேட்ட போது, முகம் மலர
“இனிய உளவாக இன்னாத கூறல்
கனியிருப்பக் காய் கவந்தற்று “
என்ற குறளைக் கூறி அதன் பொருளையும் கூறினார்.

சங்க இலக்கிய நூல்களோடு கல்கியின் வரலாற்று  நூல்களையும் வாசித்து மகிழ்ந்தவர் அவர் என்பதை அறிந்து கொண்டேன். நான் அவரை பேட்டி செய்தபோது ”சங்க இலக்கியத்தில் ஆடு” என்ற சொல்லின் பொருள் எதைக் குறிப்பிடுகின்றது எனத் தான் ஆராய்ச்சி கொண்டிருப்பதாகவும் அது விரைவில் வெளிவரும் என்றும் மகிழ்ச்சியுடன் குறிப்பிட்டார்.

அந்தச் சந்திப்பிற்குப் பின்னர் நான் பேராசிரியர்.வாச்சேக் அவர்களுடன் சிலமுறை தொலைபேசித் தொடர்பில் இருந்தேன். தமிழ் மரபு அறக்கட்டளையுடன் இணைந்த வகையில் அவர் மாணவர்கள் தமிழகத்தில் களப்பணி மேற்கொள்வது  பற்றி திட்டமிட்டிருந்தோம். அதனைப் பற்றிய ஏற்பாட்டு விசயங்களைப் பற்றிப் பேசி ஒரு முறை நான் ப்ராக் நேரில் வரும் போது அவரது மாணவர்களை நேரில் சந்தித்து விளக்கமளிக்க வேண்டும் என்றும் கேட்டிருந்தார். ஆனால் அது நிகழும் முன்னரே இயற்கை அவரை அழைத்துக் கொண்டது.  ஆம். பேராசிரியர் வாச்சேக் அவர்கள் இவ்வாண்டு ஜனவரி 23ம் தேதியன்று காலமானார்.

இந்திய அரசின் உயரிய விருதான “குறள் பீடம்” விருதினை 2012ம் ஆண்டு இவர் பெற்றார். பேராசிரியர்.வாச்சேக் அவர்களின்  மறைவு தமிழுக்கு  இழப்பு என்பதுடன்  ஐரோப்பிய தமிழ் சூழலில் ஒரு மாபெரும் இழப்பு என்றே நான் கருதுகிறேன். பன்மொழிப் புலமையும் ஆராய்ச்சி நேர்மையும், மாண்பும், இனிதாக உறவாடும் பண்பும் கொண்ட பேராசிரியர் வாச்சேக் தமிழ் கூறும் நல்லுலகின் தமிழ்ச்சான்றோர் வரிசையில் இடம்பெற்று  என்றும் நம் நினைவில் இருப்பார்.






Friday, August 4, 2017

65.தமிழ் எழுத்துக்களின் பரிணாம வளர்ச்சி




இன்று பத்திரிக்கைகளில் தமிழ் எழுத்துக்களை வாசிக்கின்றோம். கணினியில் தமிழில் தட்டச்சு செய்கின்றோம். நமது கைப்பேசிகளில் தமிழில் தட்டச்சு செய்து குறுஞ்செய்திகளை அனுப்புகின்றோம். தமிழ் மொழி எழுத்துக்களின் பயன்பாட்டில் இவையெல்லாம் இன்று மிக எளிதாக நடக்கின்றன.

இன்று நாம் காணும் தமிழ் எழுத்துக்கள் நமக்கு நன்கு பரிச்சயமானவை. நாம் ஆரம்பப்பள்ளி கற்ற அடிப்படைகளைத் தான் இன்று வரை தொடர்கின்றோம் அல்லவா? தமிழ் மொழியில் 12 உயிரெழுத்துக்களும், 18 மெய்யெழுத்துகளும், 216 உயிர்மெய் எழுத்துகளும், ஓர் ஆய்த எழுத்தும் என மொத்தம் 247 எழுத்துகள் உள்ளன. இதனைத் தமிழ் நெடுங்கணக்கு என்றும் சொல்வோம்.

இன்று நாம் மிகப்பழமையானவை என நாம் கருதுகின்ற, அதாவது இன்று நமக்குக் கிடைக்கின்ற தொல்காப்பியம், திருக்குறள், நாலடியார், சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை, ஆத்திச்சூடி, பத்துப்பாட்டு, அகநானூறு, புற நானூறு போன்றவையெல்லாம் இன்று நாம் பயன்படுத்துகின்ற அதே வரிவடிவத்தில் தானா இருந்தன? இல்லை என்பதே அதற்கு விடையாகும். நம்மில் பலர் இதனைப் பற்றி ஒரு நாளும் நினைத்துக் கூட பார்த்திருக்க மாட்டோம். இன்றைக்கு இரண்டாயிரம் ஆண்டுகட்கு முன்னரும் இன்று நாம் எழுதும் “அ” எழுத்து அதே போன்று “அ” என இருந்ததாகவும், “க” எழுத்து அதே போன்று “க” என்பதாகவும், “ம்” எழுத்து “ம்” எனவும் மற்றும் ஏனையை அனைத்து 276 எழுத்துக்களும் இன்று போலவே வரிவடிவத்தில் இருந்தன என்றும் நம்மில் பலர் நம்பிக் கொண்டிருக்கின்றோம். ஆனால் அது உண்மையல்ல.

தமிழ் மொழியின் வரிவடிவம் காலத்துக்குக் காலம் பரிணாம வளர்ச்சியடைந்து தான் வளர்ந்து வந்திருக்கின்றது. இதனைப் பற்றி நாம் அறிந்து கொள்ள வேண்டியது அவசியமல்லவா?

இந்தக் கருத்தை மனதில் கொண்டு 2015ம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் 2ம் தேதி மலாயா பல்கலைக்கழகத்தின் தமிழ்ப்புலத்தில் தமிழ் மரபு அறக்கட்டளை ஒரு பிரத்தியேக கருத்தரங்கை நடத்தினோம். மலாயா பல்கலைக்கழகத்தின் தமிழ்ப்புலத்தின் தலைவரும் ஏனைய விரிவுரையாளர்களும் இந்த நிகழ்ச்சியை தங்கள் மாணவர்களுக்காக ஏற்பாடு செய்வதில் பெறும் ஆர்வம் காட்டினர். இணைப்பேராசிரியர் முனைவர்.சபாபதி அவர்கள் முன்னின்று இந்த முயற்சியை ஏற்பாடு செய்தார். இந்தக் கருத்தரங்கில் நான் மாணவர்களுக்கு தமிழ் எழுத்து வரிவடிவங்களைப் பற்றிய அறிமுகமும், அதன் பரிணாம வளர்ச்சியையும் கல்வெட்டுச் சான்றுகளின் புகைப்படங்களோடு விளக்கினேன்.

தமிழின் தொன்மையான வரிவடிவத்தை அறிந்து கொள்ளவேண்டுமென்றால் நாம் மிக முக்கியமாகத் தமிழகத்திலும் மற்றும் ஏனைய பல இடங்களில் கிடைக்கின்ற தமிழ்க் கல்வெட்டுக்களைத்தான் ஆராய வேண்டும். நமது தமிழ் எழுத்துக்களின் பண்டைய வடிவம் நேர்கோடுகளாகவும் பக்கக் கோடுகளாகவும் கொண்ட வடிவில் அமைந்தவை. இது வரை தமிழகத்தின் பல்வேறு பகுதிகளில் நிகழ்த்தப்பட்ட கல்வெட்டு ஆய்வுகளிலும், அகழ்வாராய்ச்சிகளிலும் நமக்குப் பல சான்றுகள் கிடைத்திருக்கின்றன. இந்த கிடைத்திருக்கும் தரவுகளின் அடிப்படையில் தமிழ் எழுத்தின் வரிவடிவத்தை நாம் வகைப்படுத்தலாம்.

தமிழ்ப் பிராமி என முன்னர் அழைக்கப்பட்ட ஆனால் பின்னர் தமிழி என அழைக்கப்படு ம்வரிவடிவமே இன்று நமக்குக் கிடைக்கின்ற பண்டைய தமிழ் எழுத்துக்களின் வடிவம் எனச் சொல்லலாம். இவ்வகை கல்வெட்டுக்கள் தமிழகத்தில் பல ஊர்களில் கிடைத்துள்ளன. இவற்றின் காலத்தை தோராயமாக கி.மு 6 லிருந்து கி.பி.2 வரை எனக் குறிப்பிடலாம். இவற்றில் மிக முக்கியமானவையாக நாம் கருதப்பட வேண்டியவை திருநெல்வேலி மாவட்டத்து ஆதிச்சநல்லூர் கல்வெட்டு, மதுரை மாங்குளம் கல்வெட்டு, திண்டுக்கல் மாவட்டத்து புலிமான் கோம்பை மற்றும் தாதப்பட்டி கல்வெட்டுக்கள், புதுக்கோட்டை சித்தன்னவாசல் கல்வெட்டுக்கள், புகழூர் கல்வெட்டு, ஜம்பைக் கல்வெட்டு, அரச்சலூர் இசைக்கல்வெட்டு, பூலாங்குறிச்சி கல்வெட்டு போன்றவை. இந்தக் கல்வெட்டுக்கள் மிக உறுதியான பாறைகளின் மேல் செதுக்கப்பட்டவை. அனைத்துமே இயற்கையான பாறைகளே.

இக்கல்வெட்டுக்கள் இருக்கும் இடங்களில் உள்ள பொதுக்கூறுகள் சிலவற்றைக் காண முடிகின்றது. அவற்றில் பெரும்பாலானவை சமண முனிவர்களுக்குக் கற்படுக்கை அமைத்துத் தந்தோரது பெயரையும் அவர் பற்றிய செய்திகளையும் கூறுவனவாக இருக்கின்றன. அதுமட்டுமன்றி இக்கல்வெட்டுக்கள் உள்ள இடங்களில் தரைப்பகுதியில் சமண முனிவர்கள் படுத்துறங்குவதற்காக செதுக்கப்பட்ட கற்படுக்கைகளையும் நாம் காணலாம். ஒரு சில இடங்களில் மூன்று அல்லது நான்கு கற்படுக்கைகளும் ஒரு சில இடங்களில் இருபதுக்கும் மேற்பட்ட கற்படுக்கைகளும் என்ற விதத்தில் கற்படுக்கைகளின் எண்ணிக்கைகளையும் காண்கின்றோம். இச்செய்திகள் தவிர்த்து வணிகர்கள் பற்றியும், தச்சர்கள், கொல்லர்கள் பற்றியும் உள்ள செய்திகளும் கிடைக்கின்றன. ஒரு சில கல்வெட்டுக்களில் மன்னர்களது பெயர்களும் வெட்டப்பட்டுள்ளன. அறச்சலூர் கல்வெட்டு இசைத்தாளத்தைப் பற்றிக் கூறும் தமிழி எழுத்தில் அமைந்த கி.பி2ம் நூற்றாண்டு கல்வெட்டாகும்.

தொன்மைத்தமிழ் எழுத்துக்கள் தமிழி வரிவடிவத்தில் இலங்கையிலும் கிடைத்துள்ளன. உதாரணமாக இலங்கையின் அநுராதபுரத்திலும் கி.பி.5ம் நூற்றாண்டு என அறியப்படும் கல்வெட்டு ஒன்று கிடைத்திருப்பதைக் கல்லெழுத்துக்கலை என்ற நூலில் டாக்டர். நடன காசிநாதன் பதிகின்றார். இந்தியாவில் வட நாட்டோடு ஒப்பிடும் போது, தென்னாட்டிலே, அதிலும் தமிழகத்திலே தான் மிகப் பழமையான கல்வெட்டுகள் கிடைத்துள்ளன என உறுதியாகக் கூறலாம்.

இந்த தமிழி எழுத்தின் வரி வடிவமானது காலப்போக்கில் மாற்றத்தை ஏற்றுக் கொண்டு வளர்ந்துள்ளது. தமிழி வட்டெழுத்து என்றும் தமிழ் எழுத்து என்றும் இரு பிரிவாக வளர்ச்சி கண்டது. இந்த மாற்றத்தை நிகழ்த்தியதில் பெறும் பங்கு அரசுகளையே சாறும்.

பல்லவர்கள் ஆட்சி ஏறக்குறைய கி.பி 4ம் நூற்றாண்டு முதல் சிறிது சிறிதாக வளர்ந்து பின்னர் தமிழகத்தின் வடபகுதி முழுமையையும் தன் ஆட்சிக்குள் கொண்டிருந்தது. தெற்கே பாண்டியர்கள் தங்கள் ஆட்சியை நடத்திக் கொண்டிருந்தனர். அக்காலச் சூழலில் சோழர்களோ தங்கல் பலம் குன்றி சிற்றரசர்களாக ஆட்சி நடத்திக் கொண்டிருந்தனர். இக்காலகட்டத்தில் தம் எழுத்துருவில் மாற்றம் விரிவடைந்தது. பல்லவர்கள் ஆட்சி செய்த பகுதியில் தமிழ் எழுத்துக்கள் என பெயரிட்டழைக்கப்படும் வரிவடிவங்கள் வழக்கத்திற்கு வந்தன. தெற்கில் பாண்டியர் ஆட்சி செய்த பகுதிகளிலோ தமிழியின் வளர்ச்சி பெற்ற வடிவமாக வட்டெழுத்து உருவெடுத்தது. வட்டெழுத்து உருவானதற்கு மற்றொரு காரணமும் இருந்தது. ஓலைச்சுவடிகளில் நேர் கோடுகளாகவும் பக்கக் கோடுகளாகவும் கீறும் போது அது சுவடிகளை சேதப்படுத்துவதால், சிறிது சிறிதாக வளைக்கப்பட்ட வடிவமாகத் தமிழ் எழுத்துக்கள் உருவாக்கம் கண்டன. இந்த அடிப்படையில் தமிழகத்தில் ஒரே காலகட்டத்தில் ஒரே தமிழ் மொழிக்கு இரு வேறு வரி வடிவங்கள் வழக்கில் வந்தன.


தமிழகத்தில் மிகப் பரவலாக சமஸ்கிருதப் பயன்பாடும் உருவாகிவிட்ட சூழல் இருந்தது. ஆக, சமஸ்கிருதச் சொற்களுக்கும் எழுத்துக்களுக்கும் ஒரு வரி வடிவம் தேவைப்பட்டது. இதற்காக உருவாக்கப்பட்டதுதான் கிரந்த எழுத்து.

பல்லவர்கள் பயன்பாட்டில் பொதுவாகவே சமஸ்கிருதப் பயன்பாடு என்பது கூடுதலாக இருக்கும். ஆகப் பல்லவர்கள் சமஸ்கிருதச் சொற்களுக்காகப் பிரத்தியேகமாக ஒரு வரி வடிவத்தை உருவாக்கினர். இதுவே பல்லவ கிரந்தம் என் அழைக்கப்பட்டது. மலேசியா, இந்தோனிசியா, லாவோஸ், தாய்லாந்து, கம்போடியா, போன்ற நாடுகளில் இன்றும் கிடைக்கின்ற கல்வெட்டுக்கள் இத்தகை பல்லவ கிரந்தமும் தமிழும் கலந்து எழுதப்பட்ட கல்வெட்டுக்களே. இவற்றை நம்மில் சிலர் அருங்காட்சியகங்களில் பார்த்திருக்கலாம்.

இன்று நமக்குக் கிடைக்கின்ற வட்டெழுத்துக்களில் குறிப்பிடத்தக்கவையாக நாம் சில சான்றுகளைக் காணலாம். பொதுவாக இவை பாறைக்கல்வெட்டுக்கள், நடுகல் கல்வெட்டுகள், செப்பேட்டில் உள்ள எழுத்து என்பனவாக நமக்குக் கிடைக்கின்றன. அதில் மதுரை ஆனைமலை நரசிம்ம மூர்த்தி குடைவரைக் கோயில் ஜடிலவர்மன் கல்வெட்டு மிக முக்கியமானது. இக்கோயிலில் சுவர் முழுக்க கல்வெட்டுக்கள் நிறைந்திருப்பதைக் காணலாம். அதிலும் குறிப்பாக ஒரு பக்கச் சுவரில் வட்டெழுத்திலும், மறுபக்கச் சுவரில் கிரந்தத்திலும் கல்வெட்டில் ஒரே செய்தி பொறிக்கப்பட்டிருப்பது மிகச் சிறப்பு. இன்றைக்கு ஒரு நூலை ஒரு பக்கம் தமிழிலும் மறு பக்கம் ஆங்கிலத்திலும் படிப்பது போல , என எடுத்துக் கொள்ளலாம். தமிழ் மொழி கற்றோரும் சமஸ்கிருதம் கற்றோரும் இருபாலருமே செய்தியை அறிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற நோக்கத்துடன் இக்கல்வெட்டு செதுக்கப்பட்டுள்ளது. இது மட்டுமன்றி, தருமபுரி மாவட்டத்துப் பாப்பம் பட்டி நடுகல், வட ஆற்காடு பெருங்குளத்தோர் நடுகல், திருப்பரங்குன்றம் கல்வெட்டு ஆகியவற்றைக் கூறலாம்.

இப்படி பல்லவர் காலத்தில் தமிழகத்தின் வடக்கில் தமிழ் என்றும் தென்பகுதியில் பாண்டியர் ஆட்சி செய்த பகுதிகளில் வட்டெழுத்து எனப் பிரிந்த தைழ் வரிவடிவம் பின்னர் சோழக் காலத்தில் தான் ஒரு வரிவடிவம் என்ற வகையில் நிலைபெற்றது. பல்லவர்கள் உருவாக்கிய எழுத்தின் வரிவடிவத்தின் வளர்ச்சியடைந்த வடிவமே கி.பி 10க்குப் பிறகு தமிழகத்தின் பல இடங்களில் நிலைபெற்றது. தமிழகத்தின் பெருங்கோயில்களான கங்கை கொண்ட சோழ புரம், தாராசுரம், தஞ்சை பெருவுடையார் கோயில் போன்றவற்றின் சுவர்களில் நாம் காண்கின்ற எழுத்துக்கள் தான் இவை. இவை தமிழ் வரிவடிவம் என்றே அழைக்கப்பட்டன. அந்த தமிழ் வரிவடிவத்தின் வளர்ச்சி பெற்ற எழுத்துருக்களைத் தான் நம இன்று பயன்படுத்துகின்றோம். கடந்த நூற்றாண்டிலும் கூட தமிழ் எழுத்தில் மாற்றங்களைத் தமிழக அரசு ஏற்படுத்தியது. இதன் பொருட்டு இன்று நம் பயன்பாட்டிலிருக்கும் „னை, ணை, லை, ளை“ போன்ற எழுத்துக்களைக் குறிப்பிடலாம்.

மலாயாப் பல்கலைக்கழகத்தில் காலை பத்து மணிக்குத் தொடங்கி மதிய உணவு வரை இந்தக் கருத்தரங்கை பல்கலைக்கழகத்தின் தமிழ்த்துறையோடு தமிழ் மரபு அறக்கட்டளை நிகழ்த்தினோம். தமிழ்த்துறை கலந்து கொண்ட அனைவருக்கும் சேர்த்து மதிய உணவினையும் ஏற்பாடு செய்திருந்தனர். மாணவர்கள் பல்வேறு கேள்விகளை முன் வைத்து தங்கள் ஐயங்களைப் போக்கிக் கொண்டனர். இதேப் போன்று வருங்காலங்களிலும் கல்லூரி மற்றும் பல்கலைக்கழக மாணவர்களுக்குத் தமிழ் ஆய்வு சார்ந்த பல தகவல்களை வழங்க வேண்டுமென்பதே தமிழ் மரபு அறக்கட்டளையின் அவா! 

Thursday, July 20, 2017

64. ராஜராஜன் கட்டிய திருவாலீஸ்வரம்



அமரர் கல்வி எழுதிய பொன்னியின் செல்வன் என்ற வரலாற்று நாவலைப் பற்றி சிலர் கேள்விப்பட்டிருக்கலாம். சிலர் வாசித்திருக்கலாம். இப்புதினத்தை வாசித்து அதன் கதாநாயகனான அருள்மொழிவர்மரின் வீரச் செயல்களை வியந்து சோழர்களைப் பற்றி அறிந்து கொள்ள ஆர்வம் கொண்டவர்கள் நம்மில் பலர். அருள்மொழிவர்மன் என்பது ராஜராஜனுக்கு உள்ள மற்றுமொரு பெயர். 

பொதுவாகவே ராஜராஜன் என்றால் உடனே நம் மனதில் நினைவுக்கு வருவது அவன் கட்டுவித்த ராஜராஜேச்சுவரம் தான். இதுவே தஞ்சை பெருவுடையார் கோயில் என்றும், பேச்சு வழக்கில் தஞ்சை பெருங்கோயில் என்றும் வழங்கப்படுகின்றது. இந்தக் கோயிலை மாமன்னன் ராஜராஜன் கட்டுவதற்கு முன்னர் அவன் மேலும் சில கோயில்களைத் தமிழகத்தின் வெவ்வேறு ஊர்களில் கட்டியுள்ளான். ராஜராஜன் கட்டிய கோயில்கள் என நாம் பொதுவாகச் சொன்னாலும் அதன் உட்பொருளாக இருப்பது, சிறந்த சிற்பிகளைக் கொண்டும் தனது போரில் தோல்வியுற்று அடிமைகளாக்கப்பட்டோரை வேலை வாங்கியும் கட்டுவிக்கப்பட்டக் கோயில் என்பதே பொருந்தும். ராஜராஜன் பல கோயில்களை கட்டுவித்ஹ்டிருந்தாலும் அவனது ஆட்சிக் கால தொடக்கத்தில் அவன் எழுப்பிய முதல் கோயில் சோழ நாட்டில் இல்லை. மாறாகப் பாண்டிய நாட்டில் இன்றைய திருநெல்வேலி மாவட்டத்தின் அம்பாசமுத்திரத்திற்கு அருகே பிரமதேசம் என்ற சிற்றூரில் கடனா நதியின் தென்கரையில் அமைந்திருக்கின்றது திருவாலீஸ்வரம். இக்கோயிலின் சிற்பங்கள் அற்புதமான வடிவில் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. கருங்கல்லினால் எழுப்பப்பட்ட இக்கோயில் தஞ்சை பெருவுடையார் கோயிலுக்கு முன் மாதிரியாக அமைக்கப்பட்ட கோயில் என்பதுடன் இக்கோயிலின் சுற்றுச் சுவர்கள் அனைத்திலும் ஏராளமான கல்வெட்டுக்கள் நிறைந்து காணப்படுகின்றன. கல்வெட்டுக்கள் ஒவ்வொன்றும் ராஜராஜன் காலத்து அரசியல் நிகழ்வுகளின் ஆவணங்களாக அமைந்து தன் ஆட்சியில் ராஜராஜன் செயல்படுத்திய நீர்மேலாண்மை, நில மேலாண்மை, வரிவசூலிப்பு, தானங்கள் போன்ற தகவல்களை உள்ளடக்கிய தகவல் பெட்டகமாக அமைந்திருக்கின்றது. 

இன்றைக்கு ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே நில நீர் மேலாண்மையா என நாம் வியக்கத்தக்க வகையில் தனித்தனியாக அவற்றை முறைமைப்படுத்தி நடைமுறைக்குக் கொண்டு வந்தான் ராஜராஜன். ராஜராஜனுக்கு முன்னர் பல்லவ மன்னர்கள் காலத்திலும் மிக விரிவான நீர் வள மேலாண்மை இருந்தது என்பதும் குறிப்பிடத்தக்க ஒன்றே . தன் நாட்டு மக்கள் சுபிட்சமாக வாழ வேண்டுமென்றால் மக்களின் அடிப்படையான தேவைகளான உழவு, உணவு, வாழ்க்கை நிலை ஆகியவற்றை மேம்படுத்தினால் நாட்டில் பஞ்சமும் வறுமையும் இருக்காது. மக்கள் மன நிறைவுடன் இருந்தால் அது அரசுக்கு நன்மையல்லவா? உள்ளூரில் மக்கள் மன நிறைவுடன் வாழும் போது அங்குச் செல்வமும் கலைகளும் செழிக்கும். மன்னரின் ஆட்சியும் விரிவாகும். இப்படி மக்களின் மன ஓட்டத்தையும் அவர்கள் நலனையும் கருத்தில் கொண்டு ஆட்சி செய்ததால் தான் ராஜராஜன் இன்று ஆசிய நாடுகளில் புகழ்மிக்க ஆட்சி செலுத்திய மன்னர்களில் ஒருவராக இன்றளவும் பேசப்படுகின்றார். 


ராஜராஜ சோழன், தான் இளவரசராக இருந்த காலம் தொட்டு நெடுங்காலம் பல போர்களில் பங்கெடுத்து அரசாட்சி பற்றிய பயிற்சி பெற்று அரியணையில் ஏறியவன். மன்னன் இரண்டாம் சுந்தர சோழனுக்கும் அவனது பட்டத்தரசியான வானவன் மாதேவிக்கும் பிறந்தவன். சோழர் வரலாற்றில் ராஜராஜன் அரியணையில் ஏறிய நாள் முதல் அடுத்த 100 ஆண்டுகள் என்பவை சோழ மன்னர் பரம்பரையினரின் பொற்காலம் என வரலாற்றறிஞர் கே.ஏ.நீலகண்ட சாஸ்திரி தமது சோழர்கள் எனும் நூலில் குறிப்பிடுகின்றார். ராஜராஜனின் முதலாம் மகன் ராஜேந்திரன் தன் ஆட்சிக் காலத்தில், சோழ ராஜ்ஜியத்தை இலங்கை மட்டுமன்றி சுவர்ணபூமியாகிய கடாரத்தையும் கைப்பற்றி சோழர்களின் ராஜ்ஜியத்தை விரிவாக்கினான். 

ராஜராஜன் தன் ஆட்சியின் தொடக்கத்திலேயே மும்முடிச் சோழன் என்ற பெயர் பெற்றவன் என்பது இவனுக்கு அமைந்த தனிச்சிறப்பு. இவனது போர் பற்றிய வெற்றிச் செய்திகளை தெளிவாகக் கூறும் செப்பேடு திருவாலங்காட்டுச் செப்பேடு ஆகும். 

பாண்டிய மன்னர்களும். பல்லவ மன்னர்களும் தாம் பிறருக்கு அளித்த தானங்களைப் பற்றிய ஆவணக்குறிப்புக்களைச் செப்பேடுகளில் பொறித்தனர். அதில் தமது முன்னோர் வரலாற்றினையும் எழுத வைத்தனர். அந்த வகையில் சோழப்பாரம்பரியத்தில், தன் ஆட்சியில் நிகழ்ந்த வரலாற்றுச் செய்திகளை அதிகாரப்பூர்வமாகத் தெரிவித்து அதனை விளக்கும் மெய்க்கீர்த்திகளைத் தமிழில், தான் சொல்லவிரும்பும் செய்திக்கு முன் தொடக்கத்தில் கல்வெட்டுக்களில் பொறிக்கும் வழக்கத்தை அறிமுகப்படுத்தியவன் ராஜராஜன். ராஜராஜனின் அதே முறையையே ஏனைய பிற சோழ மன்னர்களும் தமது கல்வெட்டுக்களில் பின்பற்றினர் என்பதை இன்று நாம் தமிழகத்து சோழர் காலத்து ஆலயங்களைக் காணும் போது அறியலாம்/. இந்த மெய்க்கீர்த்திகள் வரலாற்றுச் செய்திகளையும் அக்காலத்தில் அம்மன்னனின் ஆட்சியில் நிகழ்ந்த போர் பற்றிய செய்தியையும் உட்படுத்திய வகையில் அமைக்கப்பட்டிருக்கும். இவையே இன்று இம்மன்னர்களின் காலத்தில் நிகழ்ந்த முக்கிய அரசியல் மற்றும் போர் தொடர்பான செய்திகளை ஆராய்ந்து அறிய உதவுவனவாக உள்ளன. 

ராஜராஜனால் வென்று கைப்பற்றப்பட்ட நாடுகளில் இலங்கையும் ஒன்று. திருவாலங்காட்டுச் செப்பேடுகள் இந்த படைபெடுப்பு போர் நிகழ்வுகள் பற்றி சிறப்பாகக் குறிப்பிடுகின்றன. ஈழத்தைக் கைப்பற்றிய ராஜராஜன் சிவனுக்கு அங்கு ஒரு கற்றளியை அமைத்தான். பொலன்னறுவை நகரில் இன்றும் இக்கோயில் இருக்கின்றது. ராஜராஜனின் அரசியல் நிர்வாகத்திறன் இன்றும் வரலாற்றறிஞர்களால் சிறப்பித்துக் கூறப்படுகின்றது. 

நிலவரியை ஏற்படுத்தி, அதற்காக நாடெங்கிலும் நிலங்களை அளந்து , நிலத்திற்கேற்ப வரி அமைத்து நிர்வாகத்தை நடத்தினான். நிர்வாகத்தை வலுவாக்கி, மத்திய அரசின் பிரதிநிதிகளை மேற்பார்வைக்காக அமைத்து கிராம சபைகளை அமைத்தான், தனது நிலப்படையையும், கடற்படையையும் வலுவாக்கினான். 

இப்படிச் சிறப்பாக ஆட்சி செய்த ராஜராஜன் கட்டிய திருவாலீஸ்வரம் கோயிலின் விழியப் பதிவினை கடந்த வாரம் தமிழ் மரபு அறக்கட்டளை வெளியீடு செய்தோம். அந்த விழியக் காட்சிப்பதிவை தமிழ் மரபு அறக்கட்டளை வலைப்பக்கத்தில் இங்கே காணலாம் http://tamilheritagefoundation.blogspot.de/2017/07/2017_15.html​. 

இப்பதிவில் என்னுடன் இணைந்து கொண்ட ஆய்வறிஞர்கள் இருவரும் தமிழகத்தில் அவர் தம் துறைகளில் புகழ்பெற்றவர்கள். இக்கோயிலின் சிற்பக்கலை உருவாக்கத்தைப் பற்றி விவரிக்கும் பேராசிரியர் ஓவியர் சந்ரு ஜப்பானில் நடைபெற்ற பனிச்சிற்ப கண்காட்சியில் உலக அளவில் 2ம் இடத்தைப் பிடித்த ஒரே இந்தியர் என்ற சிறப்பைப் பெற்றவர். இலங்கையில் நடைபெற்ற ஆசிய நாடுகளுக்கிடையேயான கண்காட்சியில் தம் கலைத்திறனுக்காக முதல் இடத்தைப் பிடித்தார். 
எழுத்தாளர், கவிஞர், ஓவியர் சிற்பி, பேராசிரியர் எனப் பன்முகப்புலமை கொண்ட இவர் இந்தியா முழுதும் பயணித்து கோயில்கள், கலைக்கோயில்கள், வரலாற்றுச் சின்னங்கள் அனைத்தையும் ஆய்வு செய்த பெருமைக்குரியவராவார். 

இந்தப் பதிவில் ராஜராஜனைப் பற்றிய வரலாற்றுச் செய்திகளை நமக்காக மிக விரிவாக விளக்கும் தமிழக தொல்லியல் துறையின் கல்வெட்டியல் அறிஞர் டாக்டர். பத்மாவதி அவர்கள் நீண்டகால ஆய்வுலக அனுபவம் பெற்றவர். தமிழகத்தின் ஏறக்குறைய எல்லா பழம் கோயில்களையும் பார்த்து அதன் கல்வெட்டுக்களை வாசித்து ஆய்வு செய்தவர் என்ற சிறப்புக்குரியவர். இப்பதிவில் இவர் வழங்கும் செய்திகள் இவரது விரிவான ஆய்வுத்துறை அனுபவத்தை வெளிப்படுத்துவதை இந்த வீடியோ காட்சியைக் காண்பவர்கள் உணரலாம். 

தமிழகத்து வரலாற்றுப் பதிவு, அதிலும் சிற்பக்கலை பற்றிய ஒரு பதிவு தமிழ் மரபு அறக்கட்டளை பதிவாக அமைய வேண்டும் என்பது எனது நெடுநாள் விருப்பமாக இருந்தது. இந்த என் விருப்பத்தை நான் தமிழகம் செல்வதற்கு முன்னரே தமிழக நண்பர் திரு.சன்னா அவர்களுக்குத் தெரிவித்த போது பேரா. ஓவியர் சந்ரு தான் இதற்கு மிகப் பொருத்தமானவர் என்று கூறி எனக்கு அவரை அறிமுகமும் செய்து வைத்தார். தமிழகம் வந்து விடுங்கள். நான் ஒரு நாள் உங்களோடு இருந்து பதிவுகளைச் செய்வதில் உதவுகிறேன்” எனக் கூறியிருந்தார் ஓவியர் சந்ரு. நான் மலேசியாவில் தமிழ் மரபு அறக்கட்டளை நிகழ்வுகளை முடித்து தமிழகம் வந்ததுமே தொலைப்பேசி வழியாக அவருடன் உரையாடி தேதிகளை உறுதி செய்து கொண்டேன். 

அம்பாசமுத்திரம் செல்வதற்கு எனக்கு மிக அதிகமாக உதவியவர் நெல்லை மாவட்ட ஆட்சித்தலைவர் டாக்டர்.கருணாகரன் தான். அவர் வீட்டில், அதாவது முன்னர் ஆஷ் துரை இருந்தாரே அந்த மாளிகையில் தான் காலையில் எனக்குக் காலை உணவு வழங்குவதாக ஏற்பாடாகியிருந்தது. அவர் மனைவியின் அன்பு உபசரிப்பில் உண்மையிலேயே அதிகமாகச் சாப்பிட்டேன் என்று தான் சொல்ல வேண்டும். அவர்கள் இருவரது நல்ல விருந்துபசரிப்பில் மகிழ்ந்தேன். அது முடித்து புறப்படுகையில் வழியில் டாக்டர். பத்மாவை அவரது உறவினர் இல்லத்தில் ஏற்றிக் கொண்டு ஓவியர் சந்ருவின் இல்லம் சென்றோம். 

ஆனால் அவர் உடல் நலம் சரியில்லாமல் மருத்துவமனையில் இருப்பது அப்போதுதான் தெரிந்தது. அது ஒரு வகை சித்த மருத்துவக்கூடம். மருத்துவமனையில் அனுமதி வாங்கிக்கொண்டு எங்களுடன் வந்து விட்டார். முதலில் அவர் வீட்டிற்குச் சென்றோம். அங்கே சென்றதும் தான் தெரிந்தது. வீட்டோடு இணைத்த வகையில் ஒரு சிற்பக் கல்லூரியையும் கட்டி நடத்திக்கொண்டிருக்கின்றார். சிற்பங்களை அங்கேயே செய்வது, வகுப்பு நடத்துவது என நிகழ்வுகள் நடக்கின்றன. 

அங்குப் போகும் போது தான் தெரிந்தது அம்பாசமுத்திரம் சாதாரண ஒரு ஊர் அல்ல. காலடி வைத்தாலே மனதில் அமைதியும் சாந்தமும் வந்து விடுகின்றது. இயற்கை எழில் அப்படி நிறைந்து கிடக்கின்றது இந்த ஊரில். கோயிலை நாங்கள் மூவரும் அடையும் முன்னரே அரசு ஊழியர்கள் சிலர் எங்களுக்கு உதவ அங்கு வந்தனர். முழு பதிவு முடியும் வரை எங்களுடன் இருந்து எங்களுக்கு மதிய உணவையும் ஏற்பாடு செய்து கொடுத்து எங்களைச் சாப்பிட வைத்து பின் அவர்கள் சென்றனர். இந்த அனைவரின் உதவியோடும் தான் திருவாலீஸ்வரம் கோயில் பற்றிய வரலாற்றுப் இந்த வரலாற்றுப் பதிவு சாத்தியமாகியது. 

தமிழகத்தின் நெல்லைக்கு மலேசிய அன்பர்கள் பலர் சென்றிருக்கலாம். நெல்லையிலிருந்து ஏறக்குறைய ஒரு மணி நேரத்திற்குள் அடைந்து விடலாம் அம்பாசமுத்திரம் என்ற இந்தச் சிற்றூரை. இந்த ஊர் மட்டுமல்ல. இதன் அருகாமையில் இருக்கும் ஏனைய சிற்றூர்களும் வரலாற்று ஆர்வார்களுக்கு ஆச்சரியம் தரக்கூடிய வகையிலான அருமையான கோவில்களும் சின்னங்கள் நிறைந்தவை பசுமையும் குளுமையும் இந்த ஊர்களுக்கு அமைந்திருக்கும் இயற்கை அன்னையின் கொடை. சென்று பார்த்து வாருங்களேன்!நெல்லையில் அல்வாவை சுவைத்தவாறு கோயில்கலின் வரலாற்றையும் அறிந்து வருவது சிவையான அனுபவமாக நிச்சயம் அமையும். 

Wednesday, July 5, 2017

62. மாணவர் மரபு மையம்



மலேசிய சூழலில் தமிழரின் தொண்மையான வரலாற்றினைப் பாடபுத்தகங்களின் வழியாக அறிந்து கொள்ளும் வாய்ப்பு இன்றைய இளைய தலைமுறைக்குக் கிடைக்கின்றதா என்றால் அது கேள்வியே. பாட நூல்களில் நாம் வாசிக்கின்ற தகவல்கள் மலேசியாவிற்கான தமிழ் மக்களின் புலம் பெயர்வுகள் தொடர்பான சில குறிப்பிட்ட வரலாற்றுச் செய்திகளைச் சிறிதளவு மேம்போக்காகச் சொன்னாலும் கூட, அவை முழுமையானதாகக் கிடைக்கின்ற சூழல் இல்லை. தமிழர்கள் சஞ்சிக்கூலிகளாக கடந்த 200 ஆண்டுகளில் மலேசிய தீபகற்பத்திற்கு வந்தவர்கள் என்ற தகவலே பெருவாரியாக மக்கள் மத்தியில் வழங்கப்பட்டுள்ளது. பள்ளி மற்றும் கல்லூரி மாணவர்கள் மட்டுமன்றி தமிழ் இலக்கியம், எழுத்து நடவடிக்கைகள், சமூகச் சேவைகளில் நாட்டம் கொண்டிருப்போர் ஆகியோருக்கும் கூட தமிழ் மக்களுக்கும் மலேசியாவிற்குமானத் தொடர்பின் பழமை என்பது தெரியாத நிலையே இன்றும் இருக்கின்றது. அதிகப்படியாகப் போனால் கெடா மாநிலத்தில் உள்ள பூஜாங் பள்ளத்தாக்குப் பகுதி பௌத்த, இந்து சமயக் கோவில்கள் பற்றி சிறிது தகவல்களும் ராஜேந்திர சோழனின் படைகள் இங்கே வந்தன, இப்பகுதியைக் கைப்பற்றி சோழ அரசு இருந்தது என்ற செய்தி ஒரு சிலருக்குத் தெரிந்திருக்கலாம். இதற்கும் மேல் பன்னெடுங்காலமாக தமிழர்களின் மலேசியாவிற்கான வருகை பற்றிய செய்திகளை பற்றி அறிந்து கொள்ள விரும்புவோருக்குப் பள்ளிக்கூட நூல்கள் போதாது. ஏனெனில் அவற்றில் வழங்கப்பட்டிருக்கும் செய்திகள் பெரும்பாலும் தமிழர்களின் மலேசியாவிற்கான தொடர்பை மிகக் குறைத்து எடைபோடும் வகையிலும் முக்கியத்துவம் குறைக்கப்பட்ட நிலையிலுமே மட்டுமே காட்டக் கூடியதாக இருக்கின்றன.

ஆக, இந்தச் சூழலில் மலேசியாவைப் பொறுத்தவரையில் அங்குபாடத்திட்டத்தில் இணைக்கப்பட்டுள்ள தகவல்கள் மலேசியாவில் தமிழர்களின் வரலாற்றை அறிந்து கொள்ள விழைவோருக்கு உதவும் நிலையில் இல்லை என்பது வெளிப்படை. இருக்கின்ற ஒரு நல்ல வாய்ப்பு என்னவென்றால் மலாயா பல்கலைக்கழக் நூலகத்தில் உள்ள நூல்கள் தாம்.

மலாயா பல்கலைக்கழகத்து நூலகம் மிகப் பழமையானது. பல்லாண்டுகளின் சேகரிப்புக்கள் இந்த நூலகத்தில் உள்ளன. மலாயா பல்கலைக்கழகத்தில் படிக்கின்ற மாணவர்களே கூட இங்குள்ள தமிழ் மற்றும் தமிழ் மொழி, தமிழர் சார்ந்த  நூல்களைச் சென்று பார்த்திருப்பார்களா என்பது ஐயமே. இங்குள்ள பல நூல்கள் மலேசியாவில் தமிழர் வரலாறு தொடர்பான தகவல்களைக் கொண்டிருக்கின்றன. இந்த நூல்களையும் இங்குள்ள பழமையான சஞ்சிகைகளையும் ஆராய முற்படும் போது விடுபட்டுப் போன பல தகவல்களை நாம் தேடியெடுக்க முடியும்.

மாணவர்களுக்குக் கல்வி கற்கும் காலத்திலேயே நாம் நமது  தமிழர் பண்டைய வரலாறு தொடர்பாக அளிக்கின்ற செய்திகள் அவர்கள் மனதில் தேடுதலை மேலும் அதிகரிக்கும். அந்த வகையில், தமிழ் மரபு அறக்கட்டளை ஒவ்வொரு ஆண்டும் பல பள்ளிகள், மற்றும் உயர்கல்விக்கூடங்களில் தமிழர் இன, பண்பாட்டு, வாழ்வியல் தொடர்பான  செய்திகளை சொற்பொழிவுகள், கருத்தரங்கங்கள், கண்காட்சிகள் வழியாக பகிர்ந்து கொள்கின்றோம். மாணவர்களையும் அவ்வகை முயற்சிகளில் ஈடுபடுத்துகின்றோம். தமிழ் மரபு அறக்கட்டளையின் ஒரு துணை முயற்சியாக மாணவர் மரபு மையம் என்ற அமைப்பினை ஏற்படுத்தி மாணவர்கள்  இவ்வமைப்பின் வழி தமிழர் வரலாறு தொடர்பான தேடல்களை மேற்கொண்டு ஆய்வுகளைச் செய்து தகவல்களைப் பெற செய்து வருகின்றோம்.

தமிழ் மரபு அறக்கட்டளையின் மாணவர் மரபு மையம் என்ற இந்த அமைப்பினை முதன் முதலில்  தமிழகத்தின் குமாரபளையத்தில் இருக்கும் எஸ்.எஸ்.எம். கலை அறிவியல் கல்லூரியின் தான் அமைத்தோம். இந்த மாணவர் மரபு மையத்தின் தொடர்ச்சியான செயல்பாடுகள் பெருமைப்படத்தக்கவை.

2013ம் ஆண்டு தமிழ் மரபு அறக்கட்டளையின் செயற்குழுவில் இருக்கும் திருமதி பவளசங்கரி அவர்கள் இந்த எஸ்.எஸ்.எம்.கலை அறிவியல் கல்லூரியின் தலைவர் செவாலியர் டாக்டர்.மதிவாணன் அவர்களை எனக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தார். அக்கல்லூரியில் என்னை ஒரு வரலாற்றுக் கருத்தரங்கத்தைத் தொடக்கி வைத்து உரையாற்ற அழைத்திருந்தனர். அந்த சந்திப்பின் போது தமிழ் மரபு அறக்கட்டளையின் உலகளாவிய செயற்பாடுகளை விவரித்து பேசிக் கொண்டிருந்தோம். கல்லூரியில் மாணவர்களுக்கு வரலாறு தொடர்பான செய்திகளைப் பகிரும் வகையில் ஏதேனும் தொடர் முயற்சிகளைச் செய்யலாமே என நான் முன்வைத்த கோரிக்கைக்குச் சம்மதம் தெரிவித்து அக்கல்லூரியின் முதல்வரையும் தமிழ்ப்பேராசிரியர்கள் டாக்டர்.மஞ்சுளா, டாக்டர்.சங்கரராம பாரதி ஆகிய இருவரையும் எனக்கு அறிமுகப்படுத்தி வைத்து இவர்கள் தொடர்பில் இருந்து செயலாற்றுவர் என நம்பிக்கையுடன் சொல்லிச் சென்றார்..

அடுத்த ஆண்டில் தமிழ்  மரபு அறக்கட்டளையின்  மாணவர் மரபு மையம் இங்கு தொடங்கப்பட்டது. அதனை அடுத்து 2015ம் ஆண்டு ஒரு மாபெரும் தமிழர் மரபு கண்காட்சியை கல்லூரி முதல்வர். டாகடர்.ராமசாமி,  தமிழ்ப்பேராசிரியர்கள் டாக்டர்.மஞ்சுளா, டாக்டர்.சங்கரராம பாரதி ஆகியோர் மாணவர்களின் பக்க துணையோடு ஏற்பாடு செய்திருந்தனர். இக்கண்காட்சியில் தமிழர் வாழ்வியலில் அங்கம் வகிக்கும் பண்பாட்டுக் கூறுகளைப் பிரதிபலிக்கும் பல்வேறு விசயங்கள் இடம்பெற்றிருந்தன. தமிழர் வீர விளையாட்டுக்கள் பற்றிய செய்திகள், தமிழர் விவசாய மேம்பாடு, தானியங்கள், பயிர்கள் தொடபான காட்சிப்பொருட்கள், தமிழர் இசை, கலை, கூத்து தொடர்பான செய்திகளின் காட்சிப்பொருட்கள், தமிழர் உணவு, கிராமிய உணவு வகைகள், தமிழர் உடை , உடை அணியும் முறை, பருத்தி, வழிபாட்டு அம்சங்கள், கிராமப்புரங்களின் காட்சி என வகை வகையாக ஒரு வளாகம் முழுக்க கண்காட்சிப் பொருட்கள் நிறைந்திருந்தன.

2016ம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில் இரு நாள் கருத்தரங்கம் ஒன்றினையும் இதே கல்லூரியில் ஏற்பாடு செய்திருந்தோம். கல்லூரியில் தொடக்கப்பட்ட மாணவர் மரபு மையம் மற்றும் அதன் பொறுப்பாளர்கள், இந்த கருத்தரங்கம் ஆய்வாளர்களுக்குப் பயன் தரும் கருத்தரங்க நிகழ்வாக நடைபெற வேண்டும் என்ற நோக்கத்தை முதன்மையாகக் கொண்டு செயல்பட்டனர். தமிழக கிராமப்புர தெய்வ வழிபாடு என்ற கருப்பொருளுடன் இக்கருத்தரங்கினை முன்னெடுத்தோம். தமிழகம் முழுவதுமிருந்து ஏராளமான ஆய்வுக்கட்டுரைகள் கிடைக்கப்பட்டு, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட 120 கட்டுரைகளுடன் இரு தொகுப்புக்களாக ஆய்வுக்கட்டுரைகளின் தொகுப்பு இந்த நிகழ்வில் வெளியிடப்பட்டது. இந்த ஆய்வுக்கட்டுரை தொகுப்பு வெளிவர கடுமையான உழைப்பினை நல்கிய தமிழ்ப்பேராசிரியர்கள் டாக்டர்.மஞ்சுளா, டாக்டர்.சஙகரராமபாரதி இருவருமே பாராட்டுதலுக்குறியவர்கள். இந்த ஆய்வுத் தொகுப்பு தமிழக நிலப்பரப்பில் உள்ள பல்வகையான வழிபாட்டுக் கூறுகளை விளக்கும் செய்திகளைக் கொண்டிருக்கின்ற கலைக்களஞ்சியமாகத் திகழ்கின்றது என்பது பெருமையே. இந்தக் கருத்தரங்கில் இக்கல்லூரி மட்டுமன்றி தமிழகத்தின் பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்து ஆய்வாளர்கள் வந்து கலந்துச் சிறப்பித்து இக்கருத்தரங்கை மிகத் தரம்மிக்க ஒரு கருத்தரங்காக செயல்படுத்திக்காட்டினர்.

2017ம் ஆண்டில் இதனை மேலும் விரிவாக்கி ஒரு நாள் கருத்தரங்கத்தையும் உள்ளடக்கி இரண்டு நாட்கள் பெரு விழாவாக எஸ்.எஸ்.எம். கல்லூரி வளாகத்திலேயே முதல் நாள் கண்காட்சியும் மறுநாள் ஆய்வுக் கருத்தரங்கமும் என்ற வகையில் ஏற்பாடுகள் செய்திருந்தோம்.  நிகழ்வு மிகச் சிறப்பாக நடைபெற்றது. தமிழக அளவில் தேர்வுசெய்யப்பட்ட 200க்கும் மேற்பட்ட ஆய்வுக் கட்டுரைகள் அடங்கிய  கருந்தரங்க ஆய்வுக்கோப்பும் அன்று வெளியிடப்பட்டது  ஒரு பெருமை தரும் நிகழ்வு.

தமிழ் மரபு அறக்கட்டளையின் முயற்சிகளுக்கு உறுதுணையாக இருந்து தமது கல்லூரியில் மாணவர்கள் கல்வி கற்பதோடு தமது வரலாற்றினையும் அறிந்திருக்க வேண்டும் என்ற பெரும் ஆவலுடன் செயல்படுபவர் தான்  டாக்டர். செவாலியர் மதிவாணன் அவர்கள். கண்காட்சி ஏற்பாடு செய்யும் மானவர்கள் தாங்கள் காட்சிப்படுத்தும் பொருட்களின் வரலாற்றுப் பின்னனியை அறிந்து வந்து கண்காட்சிக்கு வருவோருக்கு விளக்கம் தரவேண்டும் என்பதையும் மிக முக்கிய அம்சமாக செயல்படுத்தி வருவது மிகுந்த பாராட்டுதலுக்குறியது. கல்லூரி மாணவர்களை ஒரு தந்தையைப் போல அரவணைத்து அவர்களுக்குப் பல்வேறு பொது அறிவு சார்ந்த செய்திகளை வழங்கி செல்வதிலும் இவர் சிறந்த வழிகாட்டியாகத்திகழ்கின்றர என்பதையும் குறிப்பிடத்தான் வேண்டும். இத்தகைய உயரிய உள்ளத்துடன் செயல்படும் இக்கல்லூரியின் தலைவருக்கும் அதன் ஆசிரியப்பெருமக்களுக்கும் தமிழ் மரபு அறக்கட்டளை மன்மார்ந்த நல்வாழ்த்துக்களைப் பதிகின்றோம்.

இளமையில் கல்வி கற்கும் போதே பொது அறிவினை விசாலப்படுத்தும் செய்திகளையும் மாணவர்கள் பெறும் வகையில் கல்வி நிறுவனங்களும் தங்கள் பங்கை ஆற்ற வேண்டும். தேர்வில் வெற்றி பெற்று ஒரு வேலையில் சேர்வது மட்டுமே மனித வாழ்க்கையின் குறிக்கோள் அல்ல. மாறாக தனது வேர்களை அறிந்து, தனது வாழ்வியல் கலாச்சார பண்பாட்டுக் கூறுகளையும் அறிந்து வாழும் போது தான் கலாச்சாரம், பண்பாடு, வாழ்வியல், மொழி ஆகியனவற்றில் ஆழமான ஈடுபாடு ஏற்படும். வரலாறு தெரியாத மனிதர்களின் செயல்களால்தான் எண்ணற்ற கலைச்சிற்பங்களும் புராதனச் சின்னங்களும் பாதுகாப்பின்றி அழிக்கப்படுகின்றன.  இது மாற  வேண்டும்!

Thursday, June 22, 2017

61. பிரான்சில் தமிழ் ஓலைச்சுவடிகள்



14 மில்லியன் ஆவணங்களைத் தன்னகத்தே கொண்ட மாபெரும் நூலகம் பிரான்சு தேசிய நூலகம். உலக மொழிகள் பலவற்றின் பழம் நூல்களும் ஆவணங்களும் இங்கே பாதுகாக்கப்படுகின்றன. இந்திய மொழிகளில் தமிழ் மொழிகளில் எண்ணிக்கையில் அதிகம் கொண்ட சேகரத்தைக் கொண்டுள்ளது இந்த நூலகம். இதன் அரிய ஆவணச் சேகரங்கள் பகுதியில் 578 தமிழ் ஓலைச் சுவடிகள் பாதுகாக்கப்படுகின்றன. இந்த தமிழ்ச்சுவடிகளையும் ஆவணங்களையும் பார்வையிட்டு ஆய்வு செய்து குறிப்பிட்ட சில ஓலைச்சுவடிகளையும் கையெழுத்து ஆவணங்களையும் மின்னாக்கம் செய்து வர, கடந்த வாரம் அதாவது ஜூன் மாதம் 15ம் தேதி பிரான்சின் தலைநகரமான பாரீசுக்கு நான்கு நாட்கள் சென்றிருந்தேன்.

பிரான்சு தேசிய நூலகம் Bibliothèque nationale de France என்று பிரஞ்சு மொழியில் அழைக்கப்படுகின்றது. இந்த நூலகத்தின் நான்கு தனிப்பகுதிகள் பாரீசின் வெவ்வேறு பகுதிகளில் அமைந்திருக்கின்றன. நான் தமிழ் மரபு அறக்கட்டளைக்காக மின்னாக்கம் செய்யச் சென்றிருந்த பகுதி அரிய சுவடிகள் ஆவணப்பாதுகாப்பகம் அமைந்திருக்கும் ஐந்து மாடிக் கட்டிடம். இங்கு மூன்றாம் தளத்தில் தான் அரிய ஆவணங்களின் சேகரங்கள் ஆய்வாளர்களின் பார்வைக்கு வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

இங்குச் சேகரிக்கப்பட்டு பாதுகாக்கப்படும் ஆவணங்கள் வெவ்வேறு காலகட்டத்தைச் சார்ந்தவை. சில நூல்களைப் பார்த்த போது இவ்வளவு பெரிய அளவில் நூல்களைச் செய்தனரா, என்று வியக்காமல் இருக்க முடியவில்லை.

உலகின் பல நாடுகளில் பல கால கட்டங்களில் நூல்கள் உருவாக்கப்பட்டன. பழமையான இந்த நூல்கள் உலக வரலாற்றின் முக்கியச்சான்றுகளாக அமைந்திருப்பவை. இத்தகைய அரிய நூல்களையும் ஆவணங்களையும் பெறுவதில் உலகின் முன்னணி நூலகங்கள் போட்டி போட்டுக் கொண்டு செயல்படுகின்றன என்பதைச் சொல்லித்தான் ஆகவேண்டும். பிரித்தானிய நூலகம், ஹார்வர்ட் நூலகம், பெர்லின் நூலகம் போன்று இந்த பிரான்சு தேசிய நூலகமும், அத்தகைய பழம் நூல்களை ஏதாவது ஒரு வகையில் பெற்று பாதுகாத்து வருகின்றது. இந்த நூல்களைப் பார்த்து ஆய்வு செய்ய இவை அனுமதிக்கின்றன என்பதுதான் நமக்குக் கிடைத்திருக்கும் ஒரு பெறும் பேறு எனக் கருதுகின்றேன்.

தமிழகத்திற்கு வெளியே பல்வேறு காரணங்களால் கொண்டு செல்லப்பட்ட தமிழ் நூல்கள் ஆங்காங்கே பாதுகாக்கப்படுகின்றன என்ற செய்திகளை சில ஆய்வறிக்கைகளில் காணமுடிகின்றது. இந்த பிரான்சு தேசிய நூலகத்தின் சேகரிப்புக்களை  இணையத் தேடலில் நான் அறிய வந்த பின்னர் இந்த நூல்களை வந்து பார்த்து ஆராய்ந்து அவற்றில் சிலவற்றை மின்னாக்கம் செய்ய வேண்டும் என அனுமதி கோரி நூலகப் பொறுப்பாளர்களுக்குக் கடிதம் அனுப்பினேன். எனது கோரிக்கையை ஏற்று, தமிழ் மரபு அறக்கட்டளையின் பணிகளைப் பற்றி அறிந்து இவற்றை வந்து பார்த்து ஆராய அனுமதி வழங்கிய நூலகப் பொறுப்பாளர்களுக்கு நிச்சயம் நன்றி சொல்லத்தான் வேண்டும்.

நூலகப் பட்டியலில் 578 தமிழ் நூல்களின் பெயர்கள் இருந்தன. பெரும்பாலானவை ஓலைச்சுவடிகளாகவும் மற்றும் சில கையெழுத்து நூல்களாகவும் காணப்பட்டன. அவற்றில் திருவள்ளுவர் குறள், குறள், வீரமாமுனிவர் குறளுறை, பரிமேலழகர் உரை, அவ்வைப்பாடினகுறள், மூதுரை, நீதிசாரம், விவேகசாரம், உலகநீதி, சுகிர்தமனிமாலை, கொலைமறுத்தல், சந்தனக்கொறடு, சாமுத்திரிகாபலாபலன், வயித்தியம், தன்மாதிரி உடற்கூறு, மணிமேகலை மூலம், பரதம், மாரியம்மன் பாடல்கள், சாதி நூல், மாணிக்கவாசகர் பிள்ளைத்தமிழ், எண் சுவடி, பிரசங்கம் எனப் பல நூல்கள் உள்ளன. இவற்றில் 15 சுவடி நூல்களை அங்கிருந்த வேலையில் நான் மின்னாக்கம் செய்து வந்துள்ளேன். அவை தமிழ் மரபு அறக்கட்டளை வலைப்பக்கத்தில் படிப்படியாக வலையேற்றப்படும் என்ற செய்தியை வாசகர்களுக்கு அறியத் தருவதில் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன்.

நான் பார்வையிட வேண்டிய நூல்களின் பட்டியலை என் வருகைக்கு நான்கு நாட்களுக்கு முன்னரே நூலக அதிகாரிக்கு நான் அனுப்பி வைத்து விட்டேன். என் பெயரில் நான் பட்டியலிட்டிருந்த 15 நூல்களும் எனக்காக எடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்தன. இந்த மின்னாக்கப் பணியில் என்னுடன் இணைந்து கொண்டு உதவி செய்வதற்காக பிரான்சில் வசிக்கும் நண்பர் சாம் விஜய் அவர்களும் உடன் வந்து முதல் நாள் இணைந்து கொண்டார். எங்களுக்கான அனுமதியைப் பெற்றுக் கொண்டு அரிய ஆவணங்கள் உள்ள மூன்றாம் தளத்திற்குச் சென்று அங்கு சில அடிப்படை சோதனைகளை முடித்த பின்னர் எங்களுக்காக வைக்கப்பட்டிருந்த ஓலைகளை அங்கிருந்த ஒரு ஊழியர் காட்டினார். அனைத்து ஓலைக்கட்டுக்களையும் எடுத்துப்பார்க்க அனுமதி வழங்கப்படுவதில்லை. மாறாக ஒரு நேரத்தில் ஒரு சுவடிக்கட்டு என்ற வகையில் தான் அனுமதி அளிக்கின்றனர். முதலில் நமக்கு வேண்டிய சுவடிக்கட்டை ஒரு ஊழியரிடமிருந்து பெற்ற பின்னர் இன்னொரு ஊழியர் நாம் எடுத்துச் செல்லும் அந்தச் சுவடிக்கட்டின் குறிப்பு எண்ணைக் கணினியில் பதிகின்றார். அவர் அனுமதி அளித்த பின்னரே சுவடிக் கட்டு நம் கைக்குக் கிடைக்கின்றது.

சுவடிக்கட்டுக்கள் ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியாக தூய்மையான பெட்டிக்குள் வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஒவ்வொரு பெட்டிக்கும் அதன் குறிப்பு எண் வழங்கப்பட்டுள்ளது. சுவடிக்கட்டுக்கள் ஒவ்வொன்றும் ஒரு மென்மையான வெள்ளைத்துணியால் போர்த்தப்பட்டிருக்கின்றன. சுவடிக்கட்டுக்கள் ஒவ்வொன்றும் வெவேறு வகை பனை ஓலைகளால் வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் உருவாக்கப்பட்டவை என்பதை ஒவ்வொன்றையும் தொட்டு ஆராயும் போதே அறிய முடிகின்றது. தமிழ் எழுத்தர்கள் எழுதி உருவாக்கிய பனை ஓலைச் சுவடி நூல்களோடு தமிழகத்துக்கு வந்து அங்கே தமிழ் கற்று வாழ்ந்த ஐரோப்பிய பாதிரிமார்களின் கையெழுத்தில் அமைந்த சுவடி நூல்களும் இந்தத் தொகுப்பில் இடம்பெறுகின்றன என்பதும் ஒரு சிறப்பு.

இங்குள்ள சேகரத்தில் குறிப்பிடத்தக்க மூன்று நூல்கள் உள்ளன. ஒன்று 19ம் நூற்றாண்டில் தமிழகத்தில் வழக்கில் இருந்த தொழில்கள், அத்தொழில்களைச் செய்த மக்களின் சமூகக் குறிப்புக்கள், ஆண் பெண் அவர்களின் உடையலங்காரத்துடன் கூடிய 200க்கும் மேற்பட்ட கையால் தீட்டப்பட்ட ஓவியங்கள் அடங்கிய தொகுப்பு ஒன்று இங்கிருக்கின்றது. இன்றைக்குப் பதிவு செய்ய நாம் பயன்படுத்தும் கேமரா போன்ற கருவிகள் இல்லாத அக்காலகட்டத்தில் மிகத் தத்ரூபமாக வரையப்பட்ட ஓவியங்கள் இவை. இவற்றை 1830ம் ஆண்டில் வரைந்து உருவாக்கியவர் Mr. Philippe Etienne Ducler (1778-1840) என்பவர். இன்றைக்கு இருநூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் தமிழ் மக்களின் உடையலங்காரம் எவ்வாறு இருந்தது என்பதைக் கண்டறிய உதவும் மிகச் சிறந்த ஆவணங்களுள் ஒன்று இது என நாம் தாராளமாகக் குறிப்பிடலாம்.

அதே போல, தமிழகத்தில் தாம் பார்த்த இறைவடிவங்களின் தோற்றத்தை ஓவியங்களாக வரைந்து அத்தெய்வங்களின் பெயர்களைத் தமிழிலும் பிரெஞ்சு மொழியிலும் வழங்கியிருக்கின்றனர். இது கோயில்களில் இருக்கின்ற சிற்பங்களின் பல்வேறு வடிவங்களைப் பதிந்து வைத்த சிறப்பானதொரு ஆவணம் என்பதில் ஐயமில்லை.

தமிழகத்துக்கு கிருத்துவ மதம் பரப்பும் நோக்கில் வந்த பாதிரிமார்களில் இத்தாலியிலிருந்து தமிழகம் வந்த வீரமாமுனிவர் என்ற கொண்ஸ்டான்சோ பெஸ்கி அவர்களைப் போல ரோபெர்ட்டொ டி நோபிலி அவர்களும் குறிப்பிடத்தக்கவர். இவர் இன்று கிருத்துவ மறை நூல்களில் மறை, வேதம், அருள் போன்ற சொற்கள் இடம்பெறக் காரணமாக இருந்தவர். அவர் கைப்பட தமிழில் எழுதிய நூலான "ஞானயுபதேசம்" என்ற தமிழ் நூல் இந்த நூலகத்தில் இருக்கின்றது. இதில் 16ம் நூற்றாண்டில் வழக்கில் இருந்த தமிழ் எழுத்து முறையை நன்கு காணலாம். இப்படிப் பல அரிய பொக்கிஷங்களைக் கொண்டிருக்கின்றது பிரான்சின் தேசிய நூலகம்.

இந்தச் சுவடி நூல்கள், அவை எழுதப்பட்ட நிலமான தமிழகத்தில் இன்று இல்லை என்றாலும்,  ஐரோப்பாவில் மிகப் பாதுகாப்பாக இவை வைக்கப்பட்டுள்ளன என்பது ஆறுதல் அளிக்கும் செய்தியே. ஆர்வம் உள்ள ஆய்வாலர்களுக்கு இவை ஆய்வு நோக்கத்திற்காகப் பார்வையிட  வழங்கப்படுகின்றன. தமிழ் மரபு அறக்கட்டளை  இத்தகைய அரிய ஆவணங்களைத் தொடர்ந்து மின்னாக்கம் செய்வதோடு உலகளாவிய அளவில் இந்த அரிய தமிழ் பழம் ஓலைச் சுவடிகள் இணையத்தின் வழியாக பார்வையிட இலவசமாகவும் வழங்குகின்றது என்பதைத்   தெரிவிப்பதில் பெருமையும் மகிழ்வும் கொள்கின்றோம்.